К О М У Н И К А Ц И И

Веќе некое време, повторно и повторно се дискутира за, веќе легендарната, кампања за промоција на Македонија како туристичка дестианција: Macedonia Timeless.

Кога се појави првиот спот јас пишав еден пост во кој се обидов да посочам на, благо речено, лошата стратегија на оваа кампања кога станува збор претставувањето на Интернет. Дел од заклучоцоте беа:

• Сајтот не е оптимизиран
• Од насловната страница секој клик се отвора во нов прозор
• Кампањава официјално ја нема на социјалните мрежи

Убаво ќе беше после 6 месеци од појавувањето на кампањава да не ме предизвика сега пак да мрчам. Ама не е така. Го пишувам постов за да можам да престанам да се замарам со кампањава пошто стварно врска ми нема (зборам за нејзиниот онлајн дел, за другиве не се мешам :) И сега вака:

• сајтот е уште истиот и покрај тоа што се направија уште спотови, таму стои само првиот
• сајтот е уште истиот и покрај тоа што истиот е промовиран на сите други спотови
• сајтот е уште истиот и покрај тоа што го има и на грдите билборди
• не се појави ниту една друга организирана активност низ Интернет (колку што јас знам, ако грешам, пиши)
• на YouTube секој автор сам си го објавува видеото (или некој друг, ако не авторот)

Мислам дека ми е доста, не заслужува повеќе зборови. Тотално разочарување.

• очигледно после сево ова заклучот е дека нема нити траги од Интернет кампања

Помина една година, TIME.mk се менуваше често, секогаш на подобро. Направивме интервју со креаторот на овој сервис Игор Трајковски и откриваме како тој ја виде првата година од неговото постоење:

Од презентација на сервисот во Точка, декември 2008

1. Помина една година, се на се дали си задоволен?
Па, зависи од кој аспект. Во однос на тоа колку ме држи мотивиран да, секојдневно нешто доработувам, сум повеќе од задоволен, има многу интересни проблеми. Во однос на посетеноста, со скок од 100 до 10 000 посети дневно сум задоволен. Задоволен сум што не најдов човек кој го коментирал TIME.mk во негативна конотација, како нешто веќе видено и досадно, туку добивав само позитивни критики, дека ова е нешто ново на македонскиот интернет простор што одскокнува од се останато.

2. Имаше ли зацртани планови пред една година и колку од нив се исполнија или натполнија?
Па немав баш конкретни планови. Како прво TIME.mk го направив за да го користам јас, и многу лесно беше неговото надградување. Не го гледав како некоја работа која некој ми ја задал. Плановите се креираа on-the-fly во една TO-DO листа која никогаш не се испразни, а мислам и дека никогаш нема да се испразни.

3. Мора да постои и незадоволство, имаш прилика да следиш доста статистики преку Тиме.мк кој тренд те боде во око?

Работа која најмногу ми бодеше око е што посетеноста на сајтот толку многу зависеше од подобрување на дизајнот (css-ите). Често пати се случуваше да направам некој навистина голем и тежок update (на пример во алгоритмите за рангирање на кластерите од вести) и во следниот месец да нема никаков ефект, и никој да не го забележи тоа (со чесни исклучоци), а друг пат кога ќе се променат неколку линии во дизајнот, да има 30% поголема посетеност, и коментарите да се претерано добри. Тоа најмногу ми правеше незадоволство, што мислам дека поголем број од корисниците не сфатија уствари што прави TIME.mk, туку побитно им беше како изгледа.

4. Дали имаш чувство дека во доменот на локално креирана содржина изминатава година работите се променија, без или со влијание на Time.mk?
Не мислам дека TIME.mk има некое влијание. А можеби и грешам. Ако има некое влијание тоа би било можеби во однос на копирањето на цели текстови од еден на друг медиум а притоа да не се референцира од каде е земен текстот. TIME.mk до некаде успешно ја прави таа детекција и јасно се гледа дека кога нов текст е копиран не излегува како носител на некој кластер туку е на дното во истиот.

Баш на таа тема имаше неколку уредници на локални портали кои интервенираа и ме прашуваа зошто вестите не им се на прво место иако им се најнови.

Screenshot, Тиме.мк 1 јули 2009

5. Кога ќе погледнеш наназад, во кој момент се почувствува најзадоволен како креатор на Time.mk?
Најзадоволен сум кога ќе сретнам или слушнам луѓе кои не ги познавам а читаат, или зборат за, TIME.mk, исто така го користам и како proof-of-concept во предавањата за моите студенти, како место каде имаат примена алгоритмите кои ги учат. Задоволство ми беше што многу паметни деца, сами ми пријдоа и пројавија интерес да работат на некој дел од TIME.mk. Некои од нив успешно завршија делови од страницата.

Исто така големо задоволство ми беше кога TIME.mk ги донесе и првите финансии, т.е. кога On.net почна да ги купува кластерите од TIME.mk за да ги прикаже на својата страница, а потоа почнаа да доаѓаат и првите реклами. Убаво беше да се гледа како посетеноста расте 40% (просечно) секој месец.

6. И ајде, ете за крај клише прашање. Што да очекуваме понатаму? Има ли план за следните 12 месеци?
Да има. Еве што има во мојата TO-DO листа.

• Персонализација (рангирањето на кластерите да зависи од афинитетите на корисниците)
• Подетални категории (Спорт - Фудбал, Спорт - Кошарка, Здравје - Храна, Здравје - Секс, Екомонија - Свет, Економија - Македонија), итн.
• Коментари за кластерите (иако самите извори имаат простор за коментари, ова би било за цела приказна од повеќе вести)
• TIME.mk - English version - истата анализа врз вестите од македонија што се пласираат на англиски јазик.
• TIME.mk - Albanian version - истата анализа врз вестите од македонија албанија и косово што се пласираат на албански јазик.

Во поглед на посетеноста не очекувам ист скок (од 100 пати), би бил скромен со 3 пати помал скок, т.е. на 1 Јули 2010 да имаме 300 000 посети дневно :) Доста оптимистички :)

Благодарност до Игор за експресните одговори, Комуникации.нет (јас и Сеад де) му посакуваме 3 пати поголем успех во следната година.

„Јас сум традиционалист, повеќе ги сакам весниците“.

Кога станува збор за нашите секојдневни активности на онлајн сервисите за дружење (MySpace, Facebook, Hi-5…) едно од клучните прашања е за каков тип на социјализација станува збор во поглед на нашата изложеност кон „Окото на јавноста“ и какви се нашите шанси да ја менаџираме оваа комуникација по наша желба и потреби.

Генерално постојат неколку степени на наша изложеност кон другите:

(1) интимност = минимален степен на изложеност кон другите, односно дел од нашиот идентитет/реалитет, кој го споделуваме со минимален број поединци од нашата средина (партнер, сопружник, родител, близок пријател);

(2) приватност =низок степен на изложеност кон другите, односно дел од нас кој го споделуваме со нешто поширок круг од интимниот, но се уште релативно тесен круг на лица од семејството, роднините, пријателите и слично.

(3) јавност = висока или целосна изложеност кон другите, односно дел од нас кој наменски е предвиден да биде неограничено споделен со другите, т.е. со композитит „јавност“ (или „унија на множества од поединци“, математички кажано).

(се разбира, секоја поделба страда од комплексноста на реалноста во која има многу меѓутипови и интерфеномени, но заради прегледност сепак поделбата е чисто наменска)

Е токму овие разграничувања на интимност, приватност и јавност, во физичкиот простор многу полесно се контролираат заради низа фактори (навики, искуство, особености на физичкиот простор, и сл.), додека во „кибер-просторот“ заради низа други фактори (лесна достапност, лесно пренесување, поврзување, неискуство, и сл.) овие разграничувања многу полесно се разбиваат и прекршуваат.

За да ги разграничиш своите електронско-дигитални записи од јавното од приватното, и од интимното, треба да си многу повешт и повнимателен отколку во физичкиот простор. Ако приватните слики на пример си ги чуваш во својата лична фиока во спалната (под клуч?), може да се каже дека имаш релативно добра заштита на својата приватност во однос на сликите.

Внимателноста во кибер-просторот е покомплексна, па постојано треба да знаеш каде ги ставаш сликите, кој има достап до нив, кому ги праќаш, дали им веруваш на тие кому им ги праќаш дека нема да ги проследат без твоја дозвола,  и долга редица други нешта. И сепак на крај не си 100% заштитен, бидејќи самите записи стојат на некој сервер, диск, или друго, до кои кој знае колкав број техничари и администратори имаат пристап. Па така информации и слики кои си сакал да ти бидат приватни, упс, некако стигнале до н-ти лица кои немаат врска ни со тебе, ни со твоите намери, а најмалку со твојата приватност.

Тоа е темната страна на погодностите на интернетот, па неограниченоста на брзината и просторноста при пренесување на секакви информации може да се сврти од погодност и предност во моќно средство за манипулација и злоупотреба. „Немирната“ човечка природа секогаш ќе бара начини да им наштетува на другите, па во вакво сменето опкружување и комуникациска реалност, тоа им е многу полесно, особено кога ние не ја разбираме доволно својата ранливост и изложеноста на својата приватност на нет.