Изминатиов период политичките партии повторно пополнија некои од своите редовни конференции за медиуми со нивните успеси на социјалните медиуми. Имаше некои реакции и по локалните блогови и на Twitter и Facebook, но интерес имаше и кај медиумите.
Магазинот Глобус, односно новинарот Звездан Георгиевски ме повика на разговор од кој подоцна со поткрепа од неколку други линкови и придонес од колегата Зоран Ричлиев во вторникот беше објавен текст. Страницата на магазинот некое време не се надополнува па затоа еве го текстот во целост.
Заклучоците се исти. Сме ги повторувале и ние полно пати тука на блогов. Во основа мислам дека незаслужено во МК интернетот се уште не се сфаќа сериозно.
Имам една теорија дека темите за интернет и се врзано околу него во нашите медиуми се викенд и празнични теми. Едноставно е, ако нема некој голем скандал (како оној со докторките) тогаш овие теми доаѓаат на ред само кога политичарите се на викенд, продолжен (празничен) викенд или одмор. Во изминативе неколку години континуирано ми се случува да ми бараат за изјави преку викедн или за празници. Баш затоа си мислам така.
Прашањето е: ЗОШТО е тоа токму така? Дали некому така му одговара да биде, или навистина нема простор и потреба интернетот да биде сфатен сериозно? Зарем не донесуваме одлуки врз осноава на информации и искуства кои ги следиме на интерент? А?
Ми надоаѓаат милион парчиња реченици кои сакам да ги споделам, искоментирам, пофалам или критикувам и сите тие се однесуваат на интернет. И затоа можеби се хаотични… бидејќи нели и самиот тој е хаотичен… не баш лесен за навигација и тежок за средување.
Но, за среќа, или можеби за жал (сепак мислам дека ќе биде за жал), луѓето кои на темава се далеку поумни од мене велат дека наскоро многу лесно ќе можам да си ги средам мислите и речениците зашто и самиот интернет ќе биде посреден. Ќе биде посреден затоа што промените кои интензивно се случуваат водат кон слатко запакувани готови производи кои секогаш нѐ привлекуваат повеќе од пакетот наречен „направи сам”.
Што ли блада сега Дарко?
Го прочитав по втор пат (а неки делови и по трет) текстот неодамна објавен на Wired: The Web Is Dead. Long Live the Internet. И во желба да го препорачам на што е можно повеќе луѓе, да го прочитаат, решив да напишам блог пост. Но, глупаво ми беше да прераскажувам што таму се пишува, па си реков… ајде да „бладам“ малку. Патем, пред да продолжиш со читање на постов мора барем првиот дел од текстот да го прочиташ. Ќе бладам затоа што сакав пред две недели да напишам еден друг пост во кој ќе се обидев преку два плагина да претпоставам во која насока ќе се развива сурфањето. За жал, денес веќе и не ми текнува кој беше вториот плагин. Првиот е TabCandy.
Дополнето [26.08.2010] – TabCandy во новата верзија на Firefox официјално е претставено како Panorama
И сега откако убаво размислив (и го препрочитав текстот во Wired) сигурен сум дека сурфањето во прелистувач ќе мора да понуди ново искуство, најверојатно нешто налик на ова со TabCandy, затоа што интернетот не е онаков каков што беше досега, исто како што и не беше кога се дојде време да се појават табовите.
Интернетот се затвора
Не буквално де, без паника, не е ова ни блиску до пророштвото на Сашо, туку се затвора како модел. Модел на мрежа која има карактеристика да се шири според законот на Меткаф. Патем, сега и на предавањата за вовед во нови медиуми ќе морам да сменам голем дел од слајдовите :). Но, попаметните ладно ќе речат… е добро де не е тоа ништо ново. Се случувало и претходно, ќе се случи пак.
This was all inevitable. It is the cycle of capitalism. The story of industrial revolutions, after all, is a story of battles over control. A technology is invented, it spreads, a thousand flowers bloom, and then someone finds a way to own it, locking out others. It happens every time.
Но, не е исто кога тоа ви се случува пред очи, и кога 18 години некои луѓе мислеле дека на оваа работа нема да може така лесно да и се случи истото сценарио. Она што најмногу ме тера во исто време да се чувствувам, онака, неубаво, е фактот што јас во некоја мера уживам или подобро речено го почитувам тој модел на затворен систем. Убаво ми е кога ќе имам апликација која за кратко време ќе ми го послужи токму тоа што ми треба. Фино е кога имаш чувство дека компјутерот или телефонот (секако со интернет во позадина) те служи тебе, а не ти нему. Плус фино е кога знаеш дека некои работи им носат пари на компниите затоа што тоа значи дека тие и понатаму ќе продолжат да го развиваат производот и да нудат побогато искутво за сите нас.
Секако, сѐ си има своја цена. А во капитализмот ова значи монопол или во поблаго сценарио олигопол. Ниту едното, ниту другото се добри. Но, самото општество, односно потрошувачите, кои во сферата на интернетот се викаат корисници или луѓе кои порано беа познати како публика, се „виновни” за тоа. Виновни се затоа што вклучувајќи ме и мене (реков делумно), ние сме повеќе, далеку повеќе од другите. Сакаме се да ни е стокмено и да се грижиме за другиот дел од животот. Ама другиот дел е струја, вода, превоз, енергија и сл. Чекај, па тие веќе одамна се монополи или олигополи. Значи, ок сме, нема да имаме гајле. Ќе преживееме и со монополи или олигополи и во овој сегмент од нашите животи.
Ако дојде до тоа…. да знаете јас го бирам интернетот на Google, искрено, не ги сакам Facebook, ич. А ти?
Нашата цивилизација ја задржува особеноста да се обидува старите работи да ги објаснува со своите претходници, односно новото да го гледа низ призма на старото. Сепак, едно од поголемите искушенија во ваквиот процес на смена на генерации на медиумите, или медиумски револуции, е во тоа што новите медиуми носат сосем нови правила, не само на употреба и користење, туку и на степенот и квалитетот на кој тие влијаат врз нас како поединци, но и како општество.
Доколку ве заинтригира оваа тема, многу повеќе детали за овој сооднос можете да најдете во предлетното истражување на „PEW Research Center“ насловено како „Разлики помеѓу новите медиуми и традиционалниот печат“. Како тизер за самото истражување приказ на тоа како се разликува фокусирањето на темите во новите и старите медиуми:
Преку Facebook страницата на нашиот T-Mobile дознав дека и тие се приклучуват на големата европска кампања која неодамна ја најави големиот Дојче Телеком:
Katy Perry and Deutsche Telekom Partner to Ask Biggest Fans to Participate in Her Official ‘Firework’ Video * ‘Katy’s Project: Pop Video’ campaign will recruit her biggest fans to be apart of her official video for upcoming new single ‘Firework’ * Campaign activities to involve eight European DeutscheTelekom markets * Campaign reinforces Deutsche Telekom brand claim ‘Life is for Sharing’ by providing memorable moments for fans to share Aug 09, 2010
Да бидам искрен, нити ја слушам, нити пак ја знам која е баш Кети Пери, ама ми се допаѓа што почнаа редовно да се вклучуваат нашите големи брендови кон ваквите глобални кампањи. Уште повеќе ми се допаѓа што во голема мера се пренасочуваат кон користење на новите медиуми и што се одлучуваат на кампањски / наменски мали (микро) веб сајтови. За оваа кампања детали може да се најдат на http://www.katyvideo.mk. Се што треба фановите на оваа пејачка да направат е да пријават видео во кое тие си го покажуваат својот талент, а за возврат може да бидат дел од следниот видео запис на оваа пејачка.
Не знам дали ви се случува да бидете во искушение и да се премислувате „да улетате“ во некоја дебата на интернет? Бидејќи претежно посетувам сајтови на медиумите, блогови, форуми и слични веб-локации, каде размената на ставовите и коментирањето е нивен raison d’être, често сум на раб на приклучување во онлајн дискусии. Во некои од нив и се вклучувам, но во значителен број од нив се воздржувам од учество. Ова се должи на прилично наталожено искуство за тоа дека голем број од дебатите кои се водат на интернет се бесполезни, а некои дури и штетни. Проценката за тоа каде вашиот коментар и полемика можат да бидат корисен дел од дискусијата и да ја развијат истата е клучна работа за тоа какви впечатоци подоцна ќе имате од неа.
Oвој пост не сака да порача дека корисната дискусија и дијалогот се невозможни на интернет, туку да посочи некои од причините зошто тоа често не се случува и да не направи посвесни за тоа кои нешта треба да ги земеме предвид кога се вклучуваме во онлајн дискусија.
Интернетот како сложен медиум (види и пост „Што е тоа медуим, фсашност?“) е можеби најпогодното место за реализација и развој на т.н. „граѓанска јавност“ (според теоретичарот Ј. Хабермас). Граѓанската јавност треба низ аргументиран и рационален дијалог да ги расправа актуелните прашања се додека низ разговор не се прочисти точното од неточното, издржаното од неиздржаното и не се искристализира вистината или решенијата за темите за кои се дебатира. Но, во практиката „граѓанската јавност“ често останува апстрактен поим а се остварува она што Пјер Бурдие (Pierre Bourdieu) го нарекува „нарцисово огледало“, односно поединците ги користат медиумите за „приватни нарцисоидни егзибиции“ во кои најчесто се обидуваат да го наметнат својот став, без трпеливост или уважување и прифаќање на различен став.
Една од поважните причини за ваквите појави на интернет е брзината на самиот медиум. Интернетот, како и телевизијата, е т.н. „брз медиум“ кој не трпи многу „тупење“ и продлабоченост на пораките. Ова се пренесува и на дискусиите: луѓето не ги читаат внимателно (или воопшто) туѓите ставови, површно ги интерпретираат, делумно ги читаат, селективно ги конотираат и разбираат и така натаму. Сето тоа влијае комуникацијата да биде лоша, неефикасна и неразбирлива.
Штом е медиумот брз а соучесниците во дебатите со „брза рака“ на тастатурата, дискусиите тежнеат да се сведат на своите најпрости чинители и да гравитираат околу најбазичните можни опозиции: добро-зло, конзервативен-либерален, учен-неписмен, господин-сељак, и сл.
Понатаму, тоа што медиумите ни угодуваат (потхранувајќи го егото на нашите онлајн персони), влијае врз тоа ретко кој од нас да има трпение и толеранција кон различен туѓ став кога дебатираме на интернет. Претежно исказите во интернет дискусиите се категорични, мојсиевски „аксиоматични“, а често преовладува одреден „гејмерски дух“ во кој соговорникот треба да се порази, како да се работи за видео-игра, а не соочување на ставови.
Во прилог на ова мора да се спомене и анонимноста на корисниците, кои сметаат дека во таков контекст (ослободени од секаква одговорност) можат да кажат, напишат, префрлат, дофрлат, се она што во директна комуникација не би ни помислиле. Токму овде лежи причината за развивање на негативната комуникација, од невини навреди, до говор на омраза.
Конечно, колку и да е интернетот кориснички развиен, сепак тој останува медиум за посредна комуникација. Посредноста значи зголемена веројатност нашите различни интерпретации и различни искуства да влијаат врз тоа пораките да ги разбираме различно, дури и тогаш кога се дебатираат едноставни теми.
Ова се само некои од најважните причини кои се покажуваат како штетни за плодотворни и интересни интернет дискусии и дебати. Повели и остави свое мислење во коментарите кон овој пост.
Последни коментари
Ерик и Марк заедно