Медиумите, особено оние кои објавуваат информативни содржини, имаат централна улога во отсликувањето и негувањето на културната разновидност на македонското општество. Тие влијаат врз формирањето на ставовите и уверувањата на индивидуите и врз нивните перцепции за другите општествени групи и културни заедници. Образованието за новинари во својата суштина е образование за демократијата, граѓанската партиципација, слободата на изразување и другите човекови права, вклучувајќи го и правото да се биде различен.
Новите дигитални технологии, интернетот и брзите промени во општеството ги менуваат и условите во кои работат новинарите барајќи од нив да поседуваат различни способности, вештини и идеи. Во исто време, новинарите се уште се изложени на различни политички и економски притисоци, што континуирано ја наметнуваат потребата од дебата за професионалните стандарди и етичките вредности.
Високата школа за новинарство и за односи со јавноста, во соработка со Канцеларијата на УНЕСКО од Венеција, Ве поканува на конференцијата „Образованието за новинари, професионалните вредности и културната разновидност“, што ќе се одржи на 28.06.2011 (вторник) од 10:00 – 15:00 часот, во Холидеј Ин, Скопје.
…

На конференцијата учесниците ќе имаат можност да дискутираат за компетенциите и вредностите во новинарската професија во Македонија и во другите европски земји. Покрај тоа, ќе се претстават клучните наоди од истражувањето на актуелната состојба во поглед на известувањето за различностите во медиумските редакции, како и резултатите од Европскиот проект за профилирање на компeтенциите на новинарите, реализиран од Европската асоцијација за новинарско образование (EJTA).

Ве молиме вашето учество на конференцијата да го потврдите најдоцна до понеделник, 27 јуни, 12:00 часот на тел. 02/3090 004 или на Е-маил: lsaban@vs.edu.mk. Контакт лице: Лејла Шабан.

Јас планирам да одам, па здравје ќе споделам делови од дискусијата, дали тука дали на твитер, ќе видиме :)

Ја замолив Вики да спреми една скратена верзија на слајдовите кои ги презентираше и да ми прати кратка најава за темата и главните заклучоци. Ја измачив. Не можеше сама доволно да скрати зошто, очекувано, секој збор што го напишала и е важен. Ама затоа јас сум тука како лош кројач и во продолжение најавувам гостински пост од неа (скратен од моја страна):

_______________

Во услови кога децата се секојдневно бомбардирани со информации и слики од разновидни и многубројни медиуми многу е важно да знаеме што децата прават со медиумите. За таа цел со анкетирање на намерен примерок од 212 родители на деца на возраст од две до шест години од Аеродром, Карпош, Чаир и Сопиште го истражував пристапот на малите деца до медиумската технологија во домот, фреквенцијата и времето на изложеност и навиките за користење на електронските медиуми.

Резултатите потврдија дека децата на возраст од две до шест години се длабоко навлезени во светот на електронските медиуми. Оваа генерација деца расте во медиумски заситено опкружување, а домовите во кои живеат се богато опремени со медиумска технологија. Речиси сите деца од примерокот (99.5%) живеат во дом во кој има барем еден телевизиски приемник, скоро сите деца (89.6%) имаат компјутер во домот, 94% имаат видео или ДВД, а една третина имаат уред за видео игри или плејстејшн (33.5%). Три од четири деца (76.4%) имаат пристап до Интернет во домот.

Имајќи ја предвид сеприсутноста на медиумите во животот и домот на децата, веројатно не е изненадувачки што 84.4% од децата на возраст од две до шест години секој ден гледаат телевизија, 27.9% гледаат видео или ДВД, 19.4% играат видео или компјутерски игри, а 19% користат компјутер за други цели секој ден.

Дали родителите треба да бидат загрижени заради прекумерното користење на медиумите, земајќи ги предвид многубројните негативни ефекти што се евидентирани како подоцнежен послаб успех кога ќе тргнат на училиште, зголемена агресивност или зголемена гојазност, зависи од начинот на кој децата ги користат медиумите и содржината што ја следат. Најголемиот дел од изложеноста на малите деца на медиумите се состои од таканаречената телевизија во позадина. Постојат сé повеќе докази дека оваа телевизија во позадина ја нарушува играта на децата и интеракцијата со другите членови од семејството, а oвој феномен се јавува во домовите каде телевизорот е вклучен поголем дел од времето. Родителите не треба да ги учат децата медиумите да им претставуваат навика, односно телевизорот да се вклучува кога нема што да се прави друго или за да се пополни времето. Телевизорот е лош бебиситер и колку што е можно повеќе треба да се користи во присуство на родителите кои треба да поразговараат со децата за она што го виделе преку екраните. Затоа свесното намалување на изложеноста на медиумите во комбинација со дискусија и посредување од страна на родителите е корисно за децата на секоја возраст.

Конечно, медиумите сами по себе не се ниту добри, ниту лоши за децата. Нивното влијание зависи пред сé од тоа колку често, колку време и на кој начин се користат од страна на децата. Меѓутоа потребно е да се развие повисока свест на медиумите за програмата што ја прикажуваат, за важноста од постоењето на специјална едукативна програма наменета за деца на предучилишна возраст, но и да се поттикне развојот на медиумската писменост кај родителите, а со тоа посредно и кај децата уште од најмали нозе.

______________
Уште еднаш голема благодарност до Вики што овозможи дел од нејзиниот труд да се објави премиерно на овој блог. И молба, за секој кој има намера да цитира или употребува некои од податоците да ја наведе Викторија како автор.

Дека се отворени коментарите, мислам дека нема ни потреба да напоменувам така? :)

Видео: презентацијата на Сеад Џигал на конференцијата e-society.mk одржана во организација на Фондацијата Метаморфозис.

Минатата недела бев дел од организацијата на третата по ред Глокал конференција.  Ама мислам дека нема потреба да спомнувам повеќе зошто секој колку-толку редовен читател на блогов тоа го знае веќе одмана :). Ако не е така, трк на Glocal Conference и види ги деталите, па врати се назад за да ти има контекст останатиов дел од постов.

Еве што според мене треба да се планира, знае и обезбеди за да се добие успешно организиран web 2.0 настан.

1. Планирајте долго и детално. Деталите од организациски аспект не се планираат една недела однапред.
Мора да се размислува многу порано, дури и на најмалите ситници. Кабли, луѓе, комуникација, мрежи, вода, знаменца, звук и уште милион други работи. Верувај, кога има толку многу работи кои треба да бидат на место, детали има 3 пати повеќе. Секако најдобро е да си ги запишувате некаде овие зошто ситни детали има премногу а доволно е за еден да немате предвидено реакција и да се создаде негативен впечаток.

2. Испланирајте и подгответе ги сите ресурси на време, особено човечките
Доброто покривање во живо на Glocal: Inside Social Media во најголема мера се должеше на луѓето задолжени за тоа. Мора да се има на ум да се обезбеди соодветна технолшка подлога, да се обучат (доколку е потребно) луѓето и да се оди секогаш на проверена варијанта, т.е. да се задолжат луѓе со искуство и рутина. Зошто кога ќе тргне настанот, простор за маневрирање и адаптација има, ама малку е и ако не сте доволно спремни може да настане само поголем хаос.

3. Обезбедете Интернет. ОВА Е НАЈВАЖНО
Денес голем дел од сите нас се зависни од континуирано проверување на меил, facebook, twitter и сл. Ако не го правиме тоа онолку често колку што сме навикнати трпението се намалува и доволен е мал пад на мотивацијата за следење на настанот за да се откаже публиката од следење на преостанатиот дел. Ако сесијата или презентерот не му е интересна на некој посетител тој секогаш ќе може да ја отсурфа и да се вклучи подоцна.

Обебзбедете два различни извора на Интернет. Да. Тешко е, ама за подолги настани никогаш не знаеш кога може да откаже едниот. Раздвојте ги конекциите, онаа за организација и онаа за посетители.

4. Управувајте со настанот континуирано, дури и кога сте на сцена
На Glocal: Inside Social Media се уверив колку е корисно да се има компјутер со себе кога седите и на главната маса. Едноставно, перспективата на гледање на работите малку се менува, па добро е да се биде во ситуација да се комуницира со луѓето од организација. И додека седите горе може да се случуваат герешки и да се потребни ситни интервениции. Требаат кабли, се адаптираат детали во програмата, се пренесуват онлајн дискусии, се бара доближување на микрофонт, потребни се корекции во кодот на сајтот и слично. Сето тоа се решава со следење на twitter и со чет. Лесно и скоро неприметливо. И уште нешто, обидете се да обезбедите сите модератори на сесиите да имаат со себе на сцена компјутер.

5. Бидете транспарентни цело време
За која било тема, дали станува збор за стримот, за паузите, за кафето, за сендивичите, за откажувањата и промените. Интернет публиката е публика која сака транспарентност. И онака целиот настан се одвива пред нивните очи, сеедно дали се на самото место или дома пред екран. Ако падне стримот, бидете први кои ќе го објават тоа и кажете дека работите за да го вратите. Ако некој дел од сајтот не работи побарајте помош за брзо решение.

И да наведам вака на крај што се случуваше во позадина на Glocal: Inside Social Media

Имавме два проектора, еден за официјалните презентации еден одбројуваше време преостанато за презентација. Иако на многумина оваа идеја им беше нова, морам да признаам дека јас ја имам видено на настани органзирани од Метаморфозис. Имавме две камери. Една за стрим (за неа беше задолжена Тијана) и една од позади го снимаше одвоено целиот настан. Мите ги надгледуваше камерите, сликаше, твиташе, фејсбукаше и ги качување на flickr фотографиите. Три девојки ги пишуваа кусите прегледи за презентациите и ги дополнуваат линковите кон другите написи: Славица, Ана и Илина. Имавме две безжични мрежи. На едниот рутер имавме врзано компјутер со загарантиран проток кој стримаше. Двете мрежи беа отворени но сепак онаа без стримот беше примарна. Имавме сајт на кој се прикажуваше стримот и се агрегираше содржина. Борис чепкаше во позадина на сајтот а јас правев од се по малку, сликав, твитав, чепкав по сетинзи и најмногу од се издавав наредби :).

Што постигнавме? Настан за социјални медиуми кој максимално ги искористи социјалните медиуми ВО ЖИВО. Нема да бидам скромен. Ќе пишам. Многу бевме добри.

Благодарност, уште еднаш до сите кои помогнаа, дојдоа, гледаа и активно учествуваа на било кој начин во годинашната Глокал конференција.

Сите поподробни информации, вклучително и финалната програма може да ја разгледата на веб-страницата на конференцијата, Glocal Conference.

За учество на конференцијата се пријавени редица интересни предавачи од кои, со должна почит кон сите, би ги издвоиле Кевин Рoбинс (Kevin Robins) од „Goldsmiths College, University of London“ (UK), Ивајлo Дичев  (Ivaylo Ditchev) од Софискиот универзитет, Нада Шваб-Ѓокиќ (Nada Švob-Ðokić) од „Институтот за меѓународни односи“ во Загреб,  Пол Бредшоу пак ќе има настап преку видео-линк (Paul Bradshaw, Birmingham City University, UK) и редица други. Во програмата на конференцијата секако се вклучени во голем број, наши истакнати домашни истражувачи и научни работници (Сузана Милевска, Владимир Давчев, и др.), а особено ни е драго што во голем број ќе бидат присутни младите истражувачи.

На конференцијата ќе учествуваат и авториве на блогов, Дарко & Сеад, па со надеж  дека ќе се видиме со вас таму, ве оставаме со препорака да ја следите конференцијата и дискусиите директно или пак на некој од каналите кои ќе бидат достапни (детали на веб-страницата).

Though the marketplace of ideas meets continuously on the Internet, the concept of intellectual marketplace is only a metaphor unless one uses economic theory and data to explore its operation. The work of Antony Downs (1957) provides a structure to examine the demand side of the market. According to Downs, people seek information to facilitate consumption decisions, improve business decisions, engage in entertainment, and make political choices. The first three types of demand lead people to seek out data, for if they do not make the effort to get the information they miss out on many of its benefits. The logic of collective action implies that most people will remain rationally ignorant about details of politics and policy. Even if a policy might affect a person’s livelihood deeply, the small probability that a person has of affecting an election, a legislator’s vote, or a regulator’s decision means that most individuals will not seek out data to improve their political decisions. This implies that individuals on the Net will search for information that helps them buy products, make work decisions, or entertains. The relative search for politically important and relevant information should remain small.

Нормално во продолжение авторот на книгава, James T Hamilton, се обидува да ја докаже теоријава, но натаму ќе морате сами :). Поголем дел од книгава, онаму од каде и јас го препишав ова погоре ја има на Googel Books:  All the News That’s Fit to Sell

И сеа, прашањето, за крај, нели мора :), така велат советите за блогорање.

Дали кај нас денес, или воопшто некогаш важела оваа логика за „потрага” по информации?

„Светската историја не е ништо друго туку биографиите на големите луѓе”; Ова е познатиот цитат на Thomas Carlyle, во кој тој појаснува дека „малкумина, моќни и славни индивидуалци ја обликуваат нашата заедничка судбина“. Ако ова се сметаше за доминантен концепт во минатото, тогаш денес може слободно да кажеме дека на повидок е драстична промена.

Вака изгледа првата најава за третата по ред, Glocal конференција во организација на Њујорк Универзитетот Скопје. Вчера, на огромно задоволство го пуштивме во оптег т.н. Call for Papers или на нашки, повик за реферати (или некој поумесен превод де :).

Конференцијата ја продолжува минатогодишната успешна приказна и повторно ќе обработува теми поврзани со новите медуми. Многу се мислевме за насловот. Имавме доста опции, сите беа навидум едноставни, но за нас пренесуваа доста длабоки пораки. На крај како што гледаш се решивме за: Inside Social Media.

Повторно, темите на кои може да се земе активно учество се доволно широки и ептен мултидисциплинарни. Има таму доста, од право, бизнис, маркетинг, секако комуникации, па до социологија и етнографија (да не речам етнологија или уште поточно антропологија :)

Сега засега важен е еден датум, оној до кога ги очекуваме предлозите за презентации за т.н. „академски реферати“, а тоа е 10 јуни. Самиот настан е планиран да се одржува 3 (поточно 2 и пол дена). Четврток, петок и сабота претпладне, датумите се во октомври и тоа 15, 16 и 17-ти.

Е  па, толку сега засега за оваа прва официјална најава. Двајцата автори на блогов активно учествуваат во организирањето на оваа конференција, па оттаму можам со сигурност да тврдам дека на блогов ќе се „труе” за неа :)

Ако имаш некое прашање поврзано со конференцијава, слободно пиши меил, коментар, јави се, што и да е, со задоволство ќе одговориме.

И секако, ако мислиш дека можеш да помогнеш во ширењето на информацијата за настанов, ич не му се мисли, споделувај!

Сега, од друга страна, кога човек размислува малку поконзервативистички, сценава е всушност доста тажна. Дечињава никој не ги научил на некоја песна на македонски јазик со која се честита роденден. Од толку детски фестивали и Златни славејчиња не се изнајде ниту една песна за честитање роденден? Денешните кант-автори за деца се презафатени со пишување хитови од типот „Сакам бесна кола но сѐ уште сум мал…“ (тоа е последното што го чув на некој од тв-каналите). Во времето на моето одење по градинки, тешки комуњарски времиња (заб. ав.) немаше шанси нешто да се пее да не е на македонски јазик, а хитовите како „Елко, елко“, „Дувна ветре развигорче“ и слични, просто беа неодминливи и незаменливи.

Гледајќи на иницијативата на „Министерството за информатичко општество“ за поголема употреба на зборови од ИКТ (информациско-комуникациска технологија) прилично се сомневам дека во постојните услови проектите од овој тип едноставно ќе имаат каков и да е ефект, особено кога дечињата кои доаѓаат растат со Хепи брдеј и Cartoon network. Мислам, ако на културната продукција на англиски не можеш да ѝ се противставиш во поглед на една песничка за честитање роденден, како да се противставиш на огромната продукција на ИКТ термини и поими на англиски јазик? No way Jose, no way. Едноставно се работи за реалности со кои треба прагматично да се соочиме.

Проблемот со иницијативи од ваков тип не е во тоа што се тие погрешни или неоправдани, напротив, тие се оправдани во секаква смисла, сѐ е океј со поголема употреба на термините на службениот јазик на земјава, но системската аномалија е што тие се (1) НЕОСТВАРЛИВИ, па преку комисиски проекти, колку и да се слаткоречиви и демократски во основа, едноставно многу малку може нешто да сменат. Ова потсетува на оние комерцијални проекти на „Durex“ за користење кондоми. Сѐ е в ред во однос на грижата за здравјето на младите од разни преносливи болести, но дволичноста е во тоа што ти рекламира кондоми и ти ги продава („за твои пари од твој џеб“, да се послужам со една формулација на новинарот Латас). Ако „Durex“ толку се грижи за нас нека ги дели кондомите бесплатно, многу едноставно. Така и МИО треба да си ги сработи овие нешта, платете луѓе, направете речници, усогласете со учебници, дајте препораки за списанија, медиуми, одржете редици советувања, јавна дебата, експертски заседанија, и така натаму, овие работи се знае како одат, треба само доследнод а се применат, тоа е вистинскиот начин, кој не дозволува импровизации или опортунизам.

(2) Втор важен момент е погрешната јазична политика која се применува овде. На друго место (Депарадигматизација или како актерираме лудост) потсетив дека јазичната политика која се фундира на создавање строг антагонизам и пуританство (само домашно, сѐ позајмено и преземено од други јазици не „нечисто“ и погрешно) е извонредно штетна политика. Јазикот е само инструмент на националната свест (значи пресудна е свесноста за својот идентитет и посебност) и дека има еден мал милион нации (Шкотска, Ирска, Австралија, Нов Зеланд, Србија, Хрватска, Босна, Црна Гора) кои говорат исти, сродни и слични јазици (а имаш и посебни нации без свој јазик, на пример, Бразил со португалскиот), но ништо не губат од својот статус на посебни јазици или нации. Не велам дека македонскиот за едно 50 години треба да се стопи со англискиот, но некаква прагматична рамнотежа мора да се најде. Мислам оди сега преведи интернет и тастатура? Меѓумрежа и чукалче? Кога еден збор ќе влезе во еден јазик, тој не го „инфицира“, тој едноставно е преземен и усвоен, тој влегува во граматичкиот систем (се членува, се прави множина од самиот збор, и сл.), влегува во акцентскиот систем, и слично, и секако не го загрозува јазикот. Е сега да се има алтернативи и синоними  (маус-глувче) е сосема во ред, но за тоа мора некој да работи и да прави речници, кои нема да собираат прашина, туку ќе се употребуваат по емисии , списанија, конференции, учебници, во една постапна, реков компромисна-врамнотежена, форма.

Со некакви рестриктивни политики („ова треба, тоа не смее“), тоа не е можно. Впрочем, во англискиот јазик има над 50 проценти позајмени зборови од  францускиот и латинскиот преку францускиот, па кога ќе го видиш речникот на англиски јазик од 600-700 илјади зборови не си викаш „колку е затруен јазикот“, туку „уууу, колку е англискиот јазик богат со зборови и синоними за сите можни поими“. Слично е со арапскиот јазик кој презел многу зборови од персискиот, и така натаму, примери има прилично.

Тоа е здрава јазична политика, која треба да се финансира од парите на граѓаните, а не тука некои симулации и лажни покривања дека „нешто се правело“. Тотален аматеризам кој низ „розовоста“ на својата „добронамерност“ и „душегрижност“ треба само да нѐ успие дури процесот на „happy-birthday-изација“ ќе се одвива со ненамалено темпо.

Точно на 3-тата минута од видеото, и нешто потоа, на едноставен начин е прикажана прикана поврзаноста на технологијата и човекот. И се одговара на прашањето што на што влијае. Во теоријата попознато како технолошки детермнинизам. Нема да гњавам многу со детерминизмов :) доста ги замарам студентите :). Погледни го видеото и ќе видиш дека е крајно едноставна работа.

Патем, истата работа ја слушнав и кога бев дел од еден настан каде се реализираше видео конференциска конекција со еден од основачите на Netlog, најголемата Европска друштвена мрежа. Запрашан за почетоците и идеата при создавањето (патем основани се 2001), тој рече: Ние не сакавме да направиме друштвена мрежа, ние на корисниците им овозможивме да креираат свои лични профили/страници. Имаше можност да се остави коментар и тие почнаа да го користат тоа на различни начини. Оттогаш самата употреба на сервисот не водеше за насоките во кои треба да го развиваме.