„Кога биле запрашани од каде се информирале за настаните во Египет, неверојатни 94.3% одговориле дека тоа се  социјалните мрежи, повеќе од кој било друг медиум“. Некои од останатите клучни наоди се:

-бројот на корисници на Фејсбук се зголемил двојно од април 2010 до април 2011 (од 14 на речиси 28 милиони)
-бројот на корисници на Фејсбук се зголемил за една третина од почетокот на случувањатапочеток на 2011)

Египет е доминантиот корисник на Фејсбук во арапските земји, додека Твитер е попроширен во Турција (речиси 218,000) и Обединетите Арапски Емирати (ОАЕ), а потоа следуваат Египет, Саудиска Арабија и Кувајт.

Деталите погледнете ги во самиот извештај „Arab Social Media Report 2011“.

Колку да се одржи балансот, препорака и до текстот на Cory Doctorow „Networks are not always revolutionary“ од “The Guardian” кој од нешто поинаков агол ги анализира овие теми и дилеми нагласувајќи дека „социјалните мрежи можат да изложат и разоткријат дела на некој диктатор, но за успешна и ефикасна кампања потребни се и други фактори“ меѓу кои ја наведува „Ал Џезеира“ и нејзиното глобално влијание.

Што се однесува до некои оценки за социјалните мрежи за Македонија, кусо ќе ги пренесам изјавите за „Вест“ (фичринг и @razvigor)  и „Форум“ и за тоа каква е нивната улога во #protestiram.

Вест ревија, 18.6.2011, „На Македонија и се случуваат граѓани“, А. Салтировска, Т. Јовановска.

Форум, 17.6, 2011, „Бунт против бруталноста“, К. Озимец.

Photo property by @tbogdanov

„Граѓаните, претежно оние помладите, во социјалните мрежи (за случајот Нешковски) најдоа погодна алатка за комуницирање, информирање, координирање и организирање во обид да истераат свои легитимни права и правдини и со цел заедно да побараат одговорност од институциите. Овој случај е многу различен од случајот „Кале“ каде социјалните мрежи беа инструмент за мобилизација за меѓуверски судири.

Генерално, социјалните мрежи се само комуникациско средство со кое поединци и групи, полесно и побрзо, изведуваат активности или процеси кои се веќе постоечки во општеството. Без разлика дали тие процеси се добри или лоши, самите социјални мрежи не ги генерираат процесите, одговорноста останува на оној кој ги користи.

Македонија не може да се споредува со арапските револуции. На земјава и треба интензивиран процес за отворање на институциите, преминување од вербална во активна фаза на процес во кој институциите навистина ќе бидат сервис на граѓаните, а не сервис на политичките партии, и ќе почнат да ги слушаат граѓаните на секојдневна основа, а не на 4 години или кога тоа тие ќе си го посакаат во маркетиншка смисла. Во тој процес на отворање, вклучување и партиципација на граѓаните, поттикнување на прогресивен граѓански активизам кој ќе го унапредува општеството, социјалните мрежи можат многу да придонесат“.

Дел од тимот на комуникации.нет, Наталија Трајчевска и Мите Кузевски, ќе присуствува на Webit Expo&Conference 2010 во Софија. Webit најголемиот маркетинг настан за Централна и Источна Европа, кој оваа година се одржува по втор пат. Краток осврт на минатогодишните случувања можете да прочитате во постот на Наталија, “Впечатоци од Webit 2009- eMarketing & eBusiness“, на emarketing.komunikacii.net.

По ланскиот огромен успех од повеќе аспекти, оваа година се надеваме на уште позрел пристап и поинтересни гледишта на трендовите и новостите во полето на маркетингот, комуникации и индустријата на мобилна телефонија. Во зависност од темата која ќе ја покриваме ќе блогираме на сите три блога во мрежата на комуникации.нет: komunikacii.net, emarketing.komunikacii.net и mobile.komunikacii.net.

Тимот на komunikacii.net кој ќе присуствува, ќе се потруди да ви ги пренесе сите впечатоци и оваа година. Ќе блогираме во живо и ќе пренесеме делови од панелите на повеќе еминентни експерти и компании во областа, како: Blake Chandlee од Facebook, Russell Buckley од AdMob, Alex Marks од eBay, и уште многудруги. комплетната програма може да ја видите на официјалната страница на Webit.

Освен блогирањето во живо, може на следите и на Twitter, каде ќе ги пренесуваме впечатоците во реално време под тагот #webit.

А сега посакајте ни среќен пат :).

Дополнување (27.10.2010): Македонската делагација веќе е на пат. Удобно и сигурно сместена во седиштата на автобусот. :)

Дополнување: Досега објавени блог постови:
- Маркетинг преку мобилни телефони
- Платформи за сервирање на реклами
- Како Ericsson им приоѓа на огласувачите
- Иднината на Интернет маркетингот
- Иднината на огласувањето е онлајн видеото?
- Социјалните медиуми и репутацијата на брендот
- Ако се рекламирате офлајн, повеќе од потребно е да бидете присутни онлајн

Сеад објави пост со податоци од неговото истражување за „Разлики во телевизиските дневници на програмските сервиси во Македонија”. Тие наидоа на позитивни рекции и го мотивираа Филип на кратко да ја реобајви информацијата за тој пост на Global Voices (GV) иницијално инспириран да ги доведе во корелација резултатите на Сеад со резултате за кои зборува Итан Зукерман (еден од основачите на GV) во своето одлично видео на TED.

Не знам како, ама ова видео не го имав гледано. Со задоволство го изгледав вечерва и сфатив дека во голема мерка она за што зборува Итан е темата која јас ја обработувам во моето актуелно академско истражување. Додека го сфаќав тоа и додека се радував дека имам ушт еизвори и уште материјали за читање, истражување и споредување се чудев како до сега навситина не сум го гледал ова видео :).

Еве го видеото за сите оние кои не го гледале, а и за оние кои го гледале, пак да го гледаат.

Видеото има превод на македонски, кликни на view subtitles за активирање

А што најавува овој пост. Најмалку три работи:

1. Сеад ќе објавуав уште податоци од неговото истражување. Секси се.. верувајте ;)

2. TED настан и вакви убави говори ќе има за прв пат и во Македонија кон крајот на овој месец и

3. Јас истражувам локалната twitter заедница во потрага по потврда за еден начин на комуникација кој токму говорт на Итан го зачнува – затвореност во својот свет…  Резултати и заклучоци ќе има некаде кон крајот на оваа година.

Причината за вакво појаснување е доста видлива. Имено, голем дел од оние кои ги следат темиве, а тука се вклучувам и себеси, често ги употребуваат овие максими без притоа да се потрудат детално да го појаснат нивното значење или да го наведат авторот. Со други зборови, јас си знам што значи и не му ја мислам дали и останатите знаат :) Токму заради тоа ќе издвојам неколку максими од листа на Mark Coddington и ќе се обидам да ги презентирам тука. Однапред се извинувам за непрецизниот и помалку слободен превод. Ако нешто не е најјасно, погледнете го и оригиналниот запис.

1. “Do what you do best and link to the rest”.

Прави го она што го правиш најдобро, линкај го останатото

Од каде доаѓа: Ова е потисот на Jeff Jarvis, новинар, професор и автор на “What Would Google Do?” Jarvis го напиша ова како пост во февруари 2007, на својот популарен блог: BuzzMachine.

Што значи: На кратко: наместо да дуплирате содржина која веќе и онака ја имаат објавено голем број други медиуми само за да имате своја верзија од истата сторија, Jeff вели: Mожете ли вие подобро? Ако не, тогаш линкајте и посветете го времето на она што можете да го направите подобро. Но, за да не го сфатите ова појаснување ограничено, задолжително прочитајте го неговиот пост.

2. “If the news is important, it will find me”

Ако некои вести се важни, тие ќе ме најдат мене

Од каде доаѓа: Неименуван студент кој како анегдота ова го има изјавено за New York Times во текст објавен во март 2007 во кој се зборувало за начинот како младите споделуваат вести за политика.

Што значи: Оваа идеја брзо стана кратко појасување за начинот на кој се консумираат вести на интернет, со линкање, споделување, читање на еден мал дел без огледа дали го имате пред себе целиот текст или оригиналниот извор. Со други зборови, многу, многу различно од начинот на кој се читаат весниците од почеток до крај или пак обратно. Со оваа филозофија улогата на авторитативен арбитар која ја уживаа медиумските куќи исчезнува, корисниците креираат своја сопствена агенда на вести, а нивните најдоверливи извори се социјалните мрежи.

3. “Information wants to be free.”

Информациите сакаат да бидат слободни

Од каде доаѓа: Првиот запис датира од 1984 кога писателот Stewart Brand го рекол ова (според неговите сеќавања 13 години подоцна): ”Од една страна инфорацијата сака да биде скапа зашто е многу вредна. Вистинската информација на вистинско место може да ти го измени животот. Но, од друга страна, информацијата сака да биде слободна затоа што цената по која може да се дистрибуира станува се пониска и пониска.

Што значи: Овој дел е доста контроверзен. Критичарите на економијата на бесплатни информации на интернет често ја земаат ова изјава со чиста економска логика: информациите сакат да чинат 0 долари. Но, другата страна на интернет мисители го дефинираат овој пристап во многу поширока смисла и зборуваат за слобода на пристап, дистрибуција и прилагодување. Оваа фраза стана главна во борбата за слободна содржина (free content) и авторските права (copyright). Секако, некои луѓе кои навиваат за слободата на информациите, како уредникот на Wired, Chris Anderson, уште ја користат во својата монетарна смисла.

4. “It’s not information overload. It’s filter failure.”

Не постои презаситеност или преоптовареност од информации, се работи за неуспешно филтрирање.

Од каде доаѓа: Станува збор за наслов на говор одржан на 18 септември 2008 на Web 2.0 Expo во Њујорк од страна на професорот на NYU и гуру на новите медиуми Clay Shirky. Фразата е цитирана од други, а самиот Shirky ја искажува во неколку слични форми.

Што значи: За да ја сфатите целата идеја најдбро е да го изгледате целиот говор. Shirky подоцна во интервју појаснува дека презаситеност/препотовареност од информации постои со векови и причината зошто тоа изгледа толку проблематично на интернет е бидејќи ние сѐ уште немаме развиено соодветни филтри за сите информации. Идејата е поврзана со неколку концепти на интернет, вклучувајќи ги социјалните филтри и споделување, кураторство и агрегирањето вести.

5. “Our readers know more than we do.”

Нашите читатели знаат повеќе од нас

Од каде доаѓа: Реченицата е скована од пионерот на граѓанското (партиципативно) новинарство Dan Gilmor во 2004 година. Изгледа дека иницијалната форма била: Моите читатели знаат повеќе од мене, и може да се сретне во двете форми. Фразата се појавува и во книгата на Dan Gilmore We the Media.

Што значи: Не мора да се оди подалеку, погледнето го текстот на Jay Rosen од декември 2004 кој ја референцира идејата за “Open Source journalism” – т.е. слободно (отворено) новинарство. Тој појаснува дека станува збор за концепт дека секоја медиумска публика знае повеќе од новинарот, а интернетот и овозможува тоа знаење да го искомуницираат едени со други, но и со професионалните новинари. Ова е чекор кон  “the wisdom of the crowd” – мудроста на толпата – уште една од омилените интернет фрази кои имаат појаснување во рамките на новинарството.

6. “The people formerly known as the audience”

Луѓето кои порано беа познати како публика

Од каде доаѓа: Оваа фраза доаѓа од професорот на NYU Jey Rosen. Прв пат е напишана и дефинирана во неговиот пост со ист наслов објавен на 27 јуни 2006. Самиот автор наведува дека оваа фраза делумно доаѓа од Dan Gilmor “the former audience” – поранешната публика, објавена во неговата We the Media. Во јануари ова година Jey Rosen за овој пост изјави: моето најцитирано парче текст и најдоборо меме на декадата само што заврши.  … ништо друго не е ниту блиску.

Што значи: Нема полесно појаснување од препораката да го прочитате оригиналниот пост, плус неговите белешки и дополнувања. Своевремено тука на комуникации.нет го препорач(ув)ав овој одличен текст.

7. “Transparency is the new objectivity”

Транспарентноста е новата објективност

Од каде доаѓа: Фразата доаѓа од филозофот за технологија David Weinberger кој за прв пат ја употреби оваа фраза на предавање во Торонто на 23 октомври 2008 година. Подоцна подетално ја дефинирал идејата и ја објавил фразатана 19 јули 2009 година во пост на својот блог.

Што значи: Кога Weinberger прв пат ја кажа ова фраза ја дополни со изјавата: Ние нема да и веруваме на објективноста ако не може да ја видиме дискусијата која довела до неа. Во својот пост тој ја дообјасни својата идеја пишувајќи дека транспарентноста е modus operandi во вмрежен мдиум како интернетот, каде лесно може да ги видиме (и очекуваме да видиме) изворите, влианијата и комукациските канали на одредена личност.

На темава може да го прочититате и овој претходно објавен пост :) – Транспарентност а не објективност е она што се бара денес од медиумите.

Нашата цивилизација ја задржува особеноста да се обидува старите работи да ги објаснува со своите претходници, односно новото да го гледа низ призма на старото. Сепак, едно од поголемите искушенија во ваквиот процес на смена на генерации на медиумите, или медиумски револуции, е во тоа што новите медиуми носат сосем нови правила, не само на употреба и користење, туку и на степенот и квалитетот на кој тие влијаат врз нас како поединци, но и како општество.

Доколку ве заинтригира оваа тема, многу повеќе детали за овој сооднос можете да најдете во предлетното истражување на „PEW Research Center“ насловено како „Разлики помеѓу новите медиуми и традиционалниот печат“. Како тизер за самото истражување приказ на тоа како се разликува фокусирањето на темите во новите и старите медиуми:

• Слобода на изразување
• Право да се биде информиран; Право да се дознае/знае

Решивме да направиме интервју со Никола Ивановски не поради тоа што е Македононец кој работи за Демотикс, тука за да дознаеме повеќе како работи овој сервис и зошто е успешен на глобално ниво. Најголема афирмација Демотикс доживеа за време на предизборните и постизборните случувања во Иран кога заедно со твитер беше еден од ретките медиуми кои успеаа да ја пренесат состојбата во Иран до целиот свет. Затоа слободно можеме да кажаме дека покрај твитер револуција во Иран се случи и Демотикс револуција.

Целите на овој сервис не се ни малку скромни, да се спаси новинарството и да се промовира слободата на изразување преку поврзување на независни новинари со традиционалните медиуми. Демотикс има повеќе од 10.000 соработници во 140 земји.

• Како еден Македонец што живее во Лондон стана дел од тимот на Демотикс и уредник за Југо-Источна Европа?

Никола: Демотикс започна да работи пред точно една година. Мојот пријател и колега од пост-дипломските студии, Федерико почна со пракса кај нив. Некаде околу нова година Федерико ми телефонираше и ме праша дали би сакал да им се придружам во Демотикс, затоа што имале потреба од некој кој знае некој од источно-европските јазици за да го покрие истокот на Европа. Така авантурата започна. Мислам дека не беше воопшто пресудно или битно што сум роден во Македонија, мислам дека клучно беше моето познавање на поголем број на европски јазици како и новинарското искуство што го имав стекнато претходно vo BBC.

• Имаше многу сервиси кои пробаа и го правае она што Демотикс сега го работи, но не успеаа во нивните намери па денес или можеме да видиме дека се затворени или дека наскоро ќе запрат да работат. Што е тоа што Демотикс го прави успешен, кој е рецептот да опстанеш во нешто во што многу други не успеаа?

Никола: Успехот на Демотикс е базиран на нашата посветеност, истрајноста, уверувањето дека сме пионери во нешто што го сметаме за иднината на новинарството како и тимската работа која доаѓа пред се. Не им ветуваме на нашите соработници ништо што не можеме да исполниме. A имаме и поинаков бизнис модел од останатите.

• Кој е пазарот на Демотикс и како го освојува?

Никола: Демотикс нуди хиперлокални приказни на глобална публика. Демотикс му дава можност на секого со фотоапарат во раката да сподели приказна од неговото опкружување со целиот свет, без разлика дали тоа е фото-ентузијаст, аматер или професионален фотограф. Критериумот е квалитетот на фотографиите и приказната кои зборуваат сами за себе. За квалитетна фотографија секогаш ќе има побарувачка, без разлика кој ја сликал. Демотикс донесува квалитетни фотографии од околу 10.000 соработници од преку 140 земји во светот а нивниот број расте секојдневно.

• Колку луѓе работат во Демотикс и каков профил на луѓе работат за Демотикс да биде успешна приказна?

Никола: Демотикс брои 14 вработени и неколку практиканти. Мислам дека тајната на успехот е тоа што сите вработени се млади, мотивирани, високо образувани луѓе од најразлични краеви на светот, кои зборуваат по неколку јазици (во Демотикс зборуваме вкупно повеќе од 20 јазици сите заедно), и се луѓе на кои им е многу битна слободата на говорот и изразувањето.

• Интересно беше што освен твитер, за време на изборите и постизборните демострации во Иран, Демотикс беше другиот сервис кој најмногу беше спомнувам низ традиционалните медиуми. Како, кога никој од медиумите немаше пристап до случувањата во Иран, Демотикс успеа да ја пренесе приказната за Иран до целиот свет?

Никола: Демотикс успеа токму поради различниот пристап кон известувањето. Иранската влада им забрани на странските новинари да известуваат за случувањата, затоа немаше пристап до информации. Дописниците на Демотикс се локални луѓе, граѓани-новинари на кои владата не им забрани или не можеше да им забрани да известувaaт. Од друга страна, токму отвореноста на Демотикс кон секој што има фотоапарат и сака да сподели приказна со светот им се виде привлечна на Иранците. Во време кога режимот се обиде да ги фалсификува изборните резултати и да ја заташка вистината, Демотикс беше поставен на совершено место и им даде платформа на луѓето, на народните маси да ја исправат лагата која режимот се обидуваше да му ја продаде на светот. Значи демократскиот пристап на Демотикс кон известувањето беше клучен кaj настаните во Иран.

• Токму за време на изборите и постизборните демострации во Иран Демотикс употреби еден темин street journalism/journalists за оние кои ги споделуваа своите фотостории со целиот свет преку Демотикс. Зошто го употребивте овој термин, наместо веќе етаблираниот citizen journalism/journalist? Има ли суштинска разлика помеѓу овие два термини?

Никола: Терминот citizen journalism/journalist се поистоветува со аматерско новинарство, односно луѓе без формален новинарски тренинг. Meѓу нашите дописници, покрај аматери и студенти по новинарство има и голем број на професионалци. Повеќето приказни кои пристигнаа од Иран беа со одлични, високо квалитетни фотографии. Сметавме дека не е во ред да им се прикачи дерогативното значење кое го содржи концептот citizen journalism/journalist. Нашите дописници секако не беа аматери и многумина од нив си го ризикуваа животот за да пренесат што се случува во нивната земја, преку Демотикс. А повеќето настани во Иран се случуваа на улиците, па оттаму и street journalism.

• Дали Демотикс гледа иднина во развивање на локални верзии на сервисот? Дали е можен опстанок на Демотикс на Македонски пазар или некој регионален пазар на пример Балкански пазар со концептот кој е успешен на глобално ниво?

Никола: Сервис кој успеа на глобално ниво, секако би било полесно да се развие на локално ниво. Рeгионално мислам дека би било поизводливо, отколку на ниво на една земја, особено во помали и неразвиени пазари како што е македонскиот. На регионално ниво, секако би имало поголем интерес меѓу соседните земји за случувањата комшиите, така да не гледам зошто еден балкански Демотикс не би успеал.

Kонкретно за македонскиот пазар, има неколку прашања кои прво треба да се решат. Kога медиумите во Македонија ќе бидат подготвени да им платат на соработниците и дописниците суми кои тие навистина ги заслужуваат за својот труд, тогаш зошто да не би успеала една македонска верзија на Демотикс? Видете, денес станува се полесно и полесно да се разкаже приказна.

Технологија напредува и станува се подостапна. Се што е потребно за да се стане дописник за Демотикс е фотоапарат со минумум 3 мегапиксели (мислам дека сега и фотоапаратите на мобилните телефони се минимум 5 мегапиксели), компјутер и интернет конекција. Зaмислете колку би било добро да во Македонија самите граѓани известуваат за тоа што го сметаат за битно, за она што се случува во нивното маало, село, град, регион, наместо партиски поларизираните медиуми кои постојат во Македонија и кои само ја пренесуваат сликата што одредени луѓе на власт или на позиција на моќ сакаат да биде слушната. Тоа би довело можеби до револуција. Идејата зад Демотикс е демократизација на новинарското известување а демократската идеjа не познава граници.

What he could see evolving though, was a new objectivity. Objectivity, he then pointed out, had always been an idea important for the news. For him it was once designed to deliver journalism that people can trust. But in the new media age transparency is what delivers trust. He stressed that news today still has to be accurate and fair, but it is as important for the readers, listeners and viewers to see how the news is produced, where the information comes from, and how it works. The emergence of news is as important, as the delivering of the news itself.

Information is not journalism, he explained further. You get a lot of things, when you open up Twitter in the morning, but not journalism. Journalism needs discipline, analysis, explanation and context, he pointed out, and therefore for him it is still a profession. The value that gets added with journalism is judgment, analysis and explanation – and that makes the difference. So journalism will stay – he was optimistic about that. However, journalists must understand one rule: if you believe you are in competition with the internet, find your way out. Collaboration, openness and link culture are rules, you can’t deny at the moment, he said.

Благодарност до Драган, линковите ги најдов на неговиот пост: Koliko su društveni mediji mainstream?

Еве 10 минутно видео за мало освежување на контра ставовите.

Секако, не го пропуштајте видео серијалот на SupernovaHub има таму уште добри интервјуа.

Најискрено не сум воопшто битен како персона, дури се израдував на критиката во делот на досадноста на колумните (тоа обвинувањата за тоа дека, на купче со Фемгерила и Вуна, сме биле социопати, стварно е „педерски“ (shame on you mister blogger), но е тотално ирелевантна, мислам ако мајка ти каже дека си социопат што те гледа секој ден, малку ќе се замислиш, но кога некој кој никогаш во живот не те видел ќе ти каже дека си социопат, тогаш тоа нема никаква вредност, нула). Критиката е кул во смисла што ми потврди дека сѐ е во ред со менe, оти за да им се допаѓаш на сите, треба нешто сериозно да не е во ред со тебе и да страдаш во најмала рака од „multiple personality disorder“, па ете исклучиво од принципиелна гледна точка, се решив да напишам некој ред.

Имено, станува збор за еден вид „медиумска неписменост“, која може често да се најде дури и кај оние кои претендираат на високо-образовно-уметничко-книжевни и whatever слоеви во ова општество. Значи ништо лично, само еден поглед како и во времето на интернетот се пробиваат игнорантноста и спомнатата медиумска неписменост.

1. Го знам чувството „превртување на црева од читање“.

Oh yes sir, I know it…Од Михајло Лалиќ, преку Ќопиќ, Николетина Бурсач и другите ѕвезди на соцреалистичката литература која морав да ја читам во своите најбубуљичасти тинејџерски денови. But wait, овде се работи за лектири кои „морав да ги читам“, оти ако не читав, следеше една долга и болна каузална низа на казнено-поправни мери (кец или двојче > grounding > јок-џепарац > нема летување, и.т.д, и.т.н..). Денес на интернет, брату, никој не те тера или гони да читаш ништо со сила. Сам си кликаш, сам си бараш, читаш што сакаш, сам си го менаџираш своето читателско искуство и пракса, нема казни, нема некаква повратна одговорност, па на крај од твојот сурферски ден демек одиш нешто полагаш тест и одговараш на прашања? Нема ништо такво. Да одиш на интернет и да читаш нешто, па да ти се „превртуваат цревата“ треба да си кибер-мазохист, што бара работи кои те мачат или тормозат. Кој те тера да читаш нешто, ако сакаш читај, ако не сакаш не читај, whatever.

2. Internet is all free dude

Покрај фактот дека секој си е сам ковач на својата сурферска судбина, втор многу важен момент е дека на интернет речиси сѐ (фала Гугл) ти е бесплатно (вклучително моите колумни). Значи, во ред е јавна критика од типот „овој автор во списанието Теа модерна што го купив е тотално тапа…ми е жал што дадов пари за овој број, дрн-дрн…“. Ова секако не е случај со интернет културата денес, бираш што сакаш и бонус момент, за тоа ништо не плаќаш. Да седнеш и да анализираш или критикуваш интернет достапни содржини дека се досадни, е како да влезеш во топ супермаркет во кој има сѐ што можеш да си замислиш и во кој сѐ е бесплатно, и наместо да си „грабаш“ тоа што сакаш, ти седнуваш пред купче работи што не ги сакаш лично и нешто дрвиш, ја овака-ја онака. Тотално ирационално.

3. Ретроинтелектуална антиинтелектуална позиција на критика:

Има една културолошка одлика на нашата цивилизација, а тоа е со стари поими или концепти да опишуваш нови. На пример, денес ќе кажеш „сврти ми на мобилен“, по аналогија на старите телефони со кружно бирање (ми се будат тука фрустрациите од пријателите со повеќе нули во домашните броеви), иако мобилен со кружно бирање „немит“. Така и во културата е широко распространет моделот со стари концепти да се споредуват или опишуваат тековните појави или феномени. Во овој гореспомнат случај се работи за ретроинтелектуална позиција на критика (надредување на вредноста на книжевноста на интернет во однос на други содржини), комбинирана со еден вид рамбо-амадеусовски анти-интелектуализам (који гони све по списку у три лепе, и сл., доста присутен во домашната блогосфера, но кој е далеку од нешто автентично). Содржините на интернет со својата разновидност и разноликост не подлежат на униформен критички метод, за секој тип интернет содржина треба да се бара посебен проверен и издржан метод за критика. Овде имаш книжевно-уметнички код и дискурс применет од книжевно-уметнички на општествено-културлошки тип. Покрај несоодветноста на споредбата има и дополнителен момент, глобално утврдени и признаени содржини ги споредуваш со локално кодирани интернет содржини кои не претендираат на вреднување и сместување во таков контекст.

Поедноставено кажано, тоа би било како некое чиченце од Градски да седи да изгледа цел натпревар Работнички-Шкендија и после мечот да ораторствува на следен начин: „Тапа е ова фудбалот, досадно, досадно, … ја ова следам НБА лига, тоа таму дечките растураат“. Значи непотребна двојна деконтекстуализација, „меша спорт“, и „меша локално и интернационално“.

4. Интернет компетитивноста и опинионмејкерството

Сума сумарум, се работи за еден вид реакција која произлегува од универзалната човечка особеност да се споредува со другите, да се обидува да биде подобар од нив, да се наметне во општеството како креатор на јавно мислење. Ова е можеби најважниот момент во вакви случаи. Како и во општествено-политичката матрица, човекот е дотолку подобар доколку неговиот конкурент е полош, па сосема е „логично“ опонентот да го плукаш. Но, проблемот овде е што и тој модел на интернет е неприменлив. Не може да се наметне опинионмејкерство преку таков децентрализиран систем каков што е интернетот. Во таква понуда на содржини, само самите сурфери во еден вид индивидуално кумулативно искуство можат постапно и индуктивно сами да си ги создадат своите опинионмејкери.

Им ветив дека ќе ги промовирам нивните активности и дека ќе замолам повеќе луѓе да се вклучат во дефинирањето и опшувањето на некои термини од соодвенава област.

Епа, баш затоа го пишувам постов. Тие веќе се активни таму, а ти можеш со или без регистрирана сметка да се приклучиш.

Сега за сега, термините на кои тие беа активни се:

• RSS
• Интернет маркетинг
• Масивни (или масовни) игри за повеќе играчи играни во прво лице
• Интернет форум
• Социјално означување
• Социјални медиуми
• Социјално вмрежување

Наскоро ќе има уште, но секако не треба да се заборават и другите веќе постоечки написи од категоријата Интернет.