Конференцијата ќе се случува во среда и четврок (23-24 ноември), има интересна програма и работилници, а ако ја преслушате епизодата ќе го дознаете и изненадувањето кое го испланираа организаторите оваа година.

Во ваков „транзиционен“ медиумски контекст интересно е да се преиспитаат некои класични мотоа на новинарството до кои медиумите се држат слепо, не заради сигурност дека мораат, туку повеќе од несигурност кои се алтернативите. Токму во овој правец извонредно интересен е прилогот на socialmedia.biz под наслов „Преосмислување на новинарството во ерата на социјалните медиуми“ и неколку класични новинарски принципи кои авторот предложува да бидат преиспитани.
Да ги разгледаме низ адаптирана верзија за нашите услови на овој план:

1. Објективноста е светост

Авторот вели дека моментно се случува сериозен пресврт во кој корисниците не се повеќе толку заинтересирани за објективноста на медиумот, колку што за нив е важна ТРАНСПАРЕНТНОСТА. Уредувачката политика и блискоста на медиумите со одредени општествени моќници не може да се сокрие во денешниот супер поврзан и хипер информиран свет. Она што им останува на медиумите не е да глумат дека се „објективни“ и дека „живеат и работат само за публиката“, туку на транспарентен начин да ги пласираат и презентираат информациите и содржината. Класичарското идеализирање на одамна неприсутната објективност и дволично додворување на корисниците е надминат модел.

2. Содржината е најважна

Неспорно е дека корисниците ги конзумираат медиумите примарно заради нивните содржини, но останува фактот дека тие се приврзуваат кон нив и остануваат на нив само заради КОНВЕРЗАЦИЈА. Ако медиумот им го овозможи тоа, тогаш може да се каже дека тој одговорил на предизвикот на новото време и изградил здрав однос со корисниците.

3. Мобилните медиуми се ограничени

Потребно е што поскоро да се надмине оваа заблуда, а медиумите да се прилагодат на новиот корисник кој сé повеќе ќе ги користи медиумите во движење. Потребно е не само техничко прилагодување на содржините за користење преку мобилни уреди, туку и употреба на редица новоразвиени средства кои ги разработуваат новите технологии.

4. Медиумите треба да ги поттикнуваат граѓаните на преземање акции

(тие треба само да инфомираат, а публиката сама да донесе свои ставови)- Се чини дека „неангажирачкиот приод на медиумите“ vis-a-vis корисниците е надминат модел на дејствување. Медиумите често им се обраќаат на институциите, центрите на моќ и на јавните функционери со цел да преземат некоја акција, решат некој проблем и слично. Поттикнувањето на ангажманот на корисниците главно се сведува на пренесување на препораките за чување од жешки температури, пиење течности и слични тракатанции. Тоа мора да се промени, поттикнување на ангажираноста на корисниците е во склад со останатите начела кои интензивно се развиваат (конверзацијата, партиципацијата и контрибуцијата) и мора да се засновува на врвните општоприфатени етички принципи од типот на јавен интерес, владеење на правото и правдата, хуманоста и слично.

5. Новинарите никогаш не промовираат – Зошто да не?

Промовирањето и препорачувањето се дел од новиот супер-поврзан интернет. Споделувањето е еден од најважните принципи кои ги градат заедниците и мрежите на корисници. Споделување содржини, постови, фотографии, видеа и сé што ја поттикнува конверзацијата е повеќе од добродојдено.

6. Бројките се важни но не баш многу

Иако скептицизмот кон бројките и статистиката кај нас е сé уште силно присутен, сепак нивното влијаание е неспорно, особено кога се тие приложени на транспарентен, сеопфатен и неманипулативен начин. Ова особено се однесува на транспарентноста во однос на број на посети, кликови, коментари и други придружни содржини кои се елемент во прилог на градење доверба и заедница од корисници. Статистиките не треба да се кријат како што е тоа случај со тиражите и гледаноста на домашните медиуми и да бидат некаков супер таен, сокриен документ кој им се презентира исклучиво на огласувачите (и политичарите?).

7. Медиумите треба да привлекуваат публика

Грешка во старт. Единствен спас на медиумите денес е во постапно и трпеливо градење на ЗАЕДНИЦА на корисници кои знаат што ќе добијат од вас. Таргетирање и бихејвиористичко дразнење и манипулирање (особено со тривијални, ниски скокотливи содржини) се помалку ќе бидат ефектни. Светот се менува, тоа е најприродното нешто, а (само) со „ефтини“ мамки не можете да сметате дека некој ќе развие почит или приврзаност кон вас.

8. Медиумите мора сами и контролирано да ги дистрибуираат содржините

Споделувањето не смее да биде подредено на контрола. Медиумите мора да му дадат простор на процесот на слободно споделување и препорачување, не само преку техничко овозможување, туку и со надградба на процесот и промовирање на одредени носители (external content champions/ditributors) во форма на истакнати поединци, агрегатори, персонализирани канали и слично.

Туку, назад на муабетот. Сведоци сме дека голем број од нашите дневни навики се под големо влијание на мобилните (пред се паметни) телефони и таблетите. За преносните комpјутери веќе и да не зборуваме, тие се стара приказна :). Благодарение на овие уреди има луѓе кои „живеат” во меил, кои не памтат ниту еден податок затоа што сите им се лесно достапи и секако луѓе кои не чувствуваат потреба да одат во канцеларија за да работат. Односно луѓе кои работат нон-стоп. Ме погоди темава затоа што се препознавам (делумно) во овие последниве. Често на пријателите и роднините кога ќе ме прашаат за работно време им велам дека штом сум на интернет јас работам, а токму благодарение на мобилниот, нон-стоп сум на интернет. Барем додека сум во МК :).

Gist, сервис за управување со вашите контакти, неодамна купен од RIM (BlackBerry) собрале статистика која ги посочува трендовите за денешниот мобилен работник. Кликни на фотографијата за деталите:

Јас си кажав дека сум скоро нон-стоп на работа, а ти? Како изгледа твојот работен ден? Колку работиш на мобилен? Дали имаш измени во договорот за работа под влијание на подвижнава технологија во последниве година-две?

Се надевам дека во блиска иднина ќе има истражувања (особено локални) кои ќе го докажат ова. Сега за сега ќе мора да верувам дека тврдењево е точно врз основа на истражувања спроведени во странство. Од она што сум сретнал до сега, сепак станува збор за изолирани истражувања кои ја прикажуваат само активноста на интернет корисниците на Facebook а не ја ставаат директно во контекст на вкупната употреба на интернет од страна на истите корисници.

Еве една свежа таква статистика која го следи трендот и е претставена со убав инфографик. Но, пред да го видиш инфографикот, еве всушност што ме натера да го пишам постов. Alex Trimpe врз база на овој инфографик создал уште поубаво видео во кое се презентираат резултатите објавени на onlineschools.org

The World Is Obsessed With Facebook from Alex Trimpe on Vimeo.

Секако еве го и целиот инфографик.

Via: Online Schools

Дали си ти опседнат со Facebook?

Колку често отворате Facebook, или Twitter и си пишувате се што ви лежи на душа? Па уште ако е присутен брендот на интернет, кец на десетка :). А контакт форма, бараш? Иако има агенции кои го следат задоволството на корисниците во МК, не сум слушнал дека некоја од нив испитувала или известува дали, како и колку локалните потрошувачи практикуваат да го изразат своето незадовоство на интернет.

Во Велика Британија едно вакво истражување неодамна било спроведено од страна на Lightspeed Research. Истражувањето е многу пошироко и утврдува каква е интеракцијата на британците со брендовите на социјалните медиуми. Резултатите се интересни па затоа не е лошо се погледне: How are consumers interacting with brands in social media? Меѓу другото, истражувањето навлегува и во прашањето како најчесто корисниците поднесуваат жалби до брендовите на интернет. Вака изгледат резултатите:

Секако во духот на користењето на сервсиите корисниците очекуваат и да им биде одговорено соодветно. Па така повеќе од 60% очекуваат да добијат одговор во рок од еден ден. Еве ги деталите:

И да се вратам сега јас на првиот дел од постов. Како ти би одговорил на прашањава? Каква е воопшто состојбата кај нас, има ли каде официјално на интернет да се поднесе жалба и дали воопшто некој одговара на овие реакции? Кое е твоето искуство?

(via)

Рекламите на Coca-Cola се направени за да го привлечат вниманието. Претпоставувам дека најчесто се успешни во тоа – се работи за една од компаниите која повеќе од сто години посветува доста внимание и пари на своето рекламирање.

Овде ќе зборувам за една реклама во која нема Дедо мразовци и камиони, нема млади девојки кои се среќни бидејќи можат да пијат Coca-Cola и да ја задржат својата линија, нема момчиња со раскопчани кошули кои ја задоволуваат својата жед, а сепак како и повеќето рекламни спотови на Coca-Cola и овој е динамичен, весел, разигран, има одлична анимација и целта му е вистинско доживување на задоволството.

Можеби сѐ започна кога мечките почнаа да пијат Coca-Cola. Во последните неколку кампањи се користи пристапот на фантастиката односно на постојниот реален свет му се доближува еден друг фантастичен свет на мали, скриени и незабележителни нешта и процеси, кои всушност ја создаваат магијата на брендот…

Сепак, овој пат станува збор за еден малку поинаков свет, кој ќе ве оставам да го доживеете самите.

После првото гледање на рекламата, не останав само на класичното позитивно Coca-Cola чувство, туку се најдов некако засегната.

Главниот лик, ако го толкуваме и текстот на песната, тргнува во секојдневна прошетка во која очекува дека ќе сретне нов пријател, онака спонтано, како надреалситичко откритие на среќата – зад аголот на улицата. Но, светот во кој се движи нашиот лик е веќе преполн и населен со чуда и со “откритија”. Тука се собрани сите можни суштества на новите и популарните митологии, од стрип хероите до ликовите на World of Warcraft.

Нашиот реален свет има паралелни виртуелности

Овде светот на имагинираните суштства веќе не е скриен, тој постои во исто време со реалниот. Тука не станува збор за фантастичниот свет на инсекти кои пијат Coca-Cola, туку е сепак нашиот реален свет со сите негови останати паралелни виртуелности. При спојот на овие два света, реалниот и дигиталниот, постоењето на фантастичното повеќе воопшто не нѐ зачудува. Дури и ако малку се задлабочиме станува тешко да се разокрие што е навистина реално. Ние ги населуваме нашите аватари, кои свесно или несвесно, ги носиме секаде со нас.

Виртуелно поврзани, честопати не успеваме да оствариме персонална конекција, ниту пак вистински да го погледнеме светот околу нас. Новите медуми сѐ повеќе стануваат посредници помеѓу нас и директните искуства. Дали воопшто можеме да имаме автентични доживувања на она што ни се случува?

Додека Оркот (Orc) зборува по телефон, не забележува дека се судира со главниот лик.

Космонаутот веќе подолго време се труди да влезе низ вратата.

Внесени во технологијата, аватарот претставува нашиот безбеден штит од светот околу нас. Да, тука сме сигурни и најчесто имаме можност да правиме сѐ што отсекогаш сме посакувале, но не можеме да го постигнеме во реалниот свет.

/LF myself…

Во потрага по нашиот виртуелен идентитет, дали навистина можеме да откриме кои сме? Дали можеме да се пронајдеме себе си?

Аватарот кој неколку пати ја менува својата форма:

Сепак нашите моќи и нашата слобода од обврските на секојдневието се можни само во виртуелниот свет. Ликот кој е всушност суперхерој во дигиталниот универзум, е премногу зафатен со сериозни предизвици во виртуелниот свет за да им помага на луѓето во реалноста околу нивните банални проблеми.

Исто така, малиот симпатичен вонземјанин, занесен во видео играта не го ни регистира своето куче, додека мајката механички го лула детето пишувајќи пораки.

Но, она што е интересно е тоа дека дури и ако сите овие ликови беа претставени без своите аватари, тие повторно ќе се однесуваа на истиот начин, бидејќи аватарите се дел од нив. И суперхеројот, и вонземјанинот и мајката се оддалечени, замислени и заталкани низ своите виртуелни светови. Едно е несомнено: сакале или не, оваа приказна многу повеќе го рефлектира нашето секојдневие, отколку Дедо мразот што му помага на продавачот да ја помине Новогодишната ноќ со своето семејство.

На крајот, главниот лик налетува на огромен, зелен огар со кој заедно посегнуваат по едно шише Кока кола. Луѓето се долго време маѓепсани, па намсето да се бакне жабата, доволен е само обичен контакт: во моментот кога погледите ќе им се сретнат, огарот неочекувано се трансформира во убава девојка.

Happy end

Заклучокот од оваа кибер бајка е дека Coca-Cola е моќното оружје, амајлија, магичен напиток, последната есенција на природното, на реалното, коешто на нашиот херој му помага да ги сруши дигиталните бариери и да оствари вистинска човечка поврзаност. И ако се анализира самата трансформација од имагинарно суштество во човечка форма, таа секогаш во бајките означува happy end. Конечно, quest-от (мисијата) на главниот лик завршува, а Coca-Cola повторно станува симбол за уживање, среќа, радост, социјализација и забава…

Рекламава отвара многу прашања за кои веќе со години се водат многу дискусии на различни полиња (академски, маркетинг и сл.) Во оваа прилика јас ќе отворам само две:

1. Дали Кока кола се труди да им се допадне на луѓето инволвирани во дигиталниот свет или пак суптилно упатува критика кон нив?
2. Дали во кибер просторот се однесуваме поразлично отколку при персоналната комуникација во живо?

Кој е твојот став? Или можеби мислиш дека треба да се постави и друго прашање?

Нашата цивилизација ја задржува особеноста да се обидува старите работи да ги објаснува со своите претходници, односно новото да го гледа низ призма на старото. Сепак, едно од поголемите искушенија во ваквиот процес на смена на генерации на медиумите, или медиумски револуции, е во тоа што новите медиуми носат сосем нови правила, не само на употреба и користење, туку и на степенот и квалитетот на кој тие влијаат врз нас како поединци, но и како општество.

Доколку ве заинтригира оваа тема, многу повеќе детали за овој сооднос можете да најдете во предлетното истражување на „PEW Research Center“ насловено како „Разлики помеѓу новите медиуми и традиционалниот печат“. Како тизер за самото истражување приказ на тоа како се разликува фокусирањето на темите во новите и старите медиуми:

Oвој пост не сака да порача дека корисната дискусија и дијалогот се невозможни на интернет, туку да посочи некои од причините зошто тоа често не се случува и да не направи посвесни за тоа кои нешта треба да ги земеме предвид кога се вклучуваме во онлајн дискусија.

Интернетот како сложен медиум (види и пост „Што е тоа медуим, фсашност?“) е можеби најпогодното место за реализација и развој на т.н. „граѓанска јавност“ (според теоретичарот Ј. Хабермас). Граѓанската јавност треба низ аргументиран и рационален дијалог да ги расправа актуелните прашања се додека низ разговор не се прочисти точното од неточното, издржаното од неиздржаното и не се искристализира вистината или решенијата за темите за кои се дебатира. Но, во практиката „граѓанската јавност“ често останува апстрактен поим а се остварува она што Пјер Бурдие (Pierre Bourdieu) го нарекува „нарцисово огледало“, односно поединците ги користат медиумите за „приватни нарцисоидни егзибиции“ во кои најчесто се обидуваат да го наметнат својот став, без трпеливост или уважување и прифаќање на различен став.

Една од поважните причини за ваквите појави на интернет е брзината на самиот медиум. Интернетот, како и телевизијата, е т.н. „брз медиум“ кој не трпи многу „тупење“ и продлабоченост на пораките. Ова се пренесува и на дискусиите: луѓето не ги читаат внимателно (или воопшто) туѓите ставови, површно ги интерпретираат, делумно ги читаат, селективно ги конотираат и разбираат и така натаму. Сето тоа влијае комуникацијата да биде лоша, неефикасна и неразбирлива.

Штом е медиумот брз а соучесниците во дебатите со „брза рака“ на тастатурата, дискусиите тежнеат да се сведат на своите најпрости чинители и да гравитираат околу најбазичните можни опозиции: добро-зло, конзервативен-либерален, учен-неписмен, господин-сељак, и сл.

Понатаму, тоа што медиумите ни угодуваат (потхранувајќи го егото на нашите онлајн персони), влијае врз тоа ретко кој од нас да има трпение и толеранција кон различен туѓ став кога дебатираме на интернет. Претежно исказите во интернет дискусиите се категорични, мојсиевски „аксиоматични“, а често преовладува одреден „гејмерски дух“ во кој соговорникот треба да се порази, како да се работи за видео-игра, а не соочување на ставови.

Во прилог на ова мора да се спомене и анонимноста на корисниците, кои сметаат дека во таков контекст (ослободени од секаква одговорност) можат да кажат, напишат, префрлат, дофрлат, се она што во директна комуникација не би ни помислиле. Токму овде лежи причината за развивање на негативната комуникација, од невини навреди, до говор на омраза.

Конечно, колку и да е интернетот кориснички развиен, сепак тој останува медиум за посредна комуникација. Посредноста значи зголемена веројатност нашите различни интерпретации и различни искуства да влијаат врз тоа пораките да ги разбираме различно, дури и тогаш кога се дебатираат едноставни теми.

Ова се само некои од најважните причини кои се покажуваат како штетни за плодотворни и интересни интернет дискусии и дебати. Повели и остави свое мислење во коментарите кон овој пост.

За она што не очекуваше прв пат слушнав Дамјан: Што е lawful intercept и како сите нас ќе не боли. Искерно се надевав дека нама да дојде тој ден кога ова ќе стане реалност.

Законот ги обврзува операторите да му обезбедат на МВР да може во било кој момент да ја прислушува целата комуникација која ја прави некој корисник. Тоа значи дека во еден момент МВР одлучува да следи некој човек, и од тогаш копија на сите податоци, сите четувања, отварања на web страни, разговори, пристапи до facebook, google, youtube, porntube и сл. во реално време додека се случуваат, ќе бидат пратени (и најверојатно складирани) некаде во полиција. Притоа прислушувањето ќе се одвива без знаење на корисникот (нормално), но нити знаење и контрола на операторот. За таа цел МВР инсталира специјална опрема кај операторот која му дава целосна слобода да прави што сака.

Сепак ете…. јас денес преку FB од BoingBoing.net дознав дека законот е изгласан. Macedonia introduces universal, deep telco/Internet wiretapping; hardly any MPs bother to vote

Приклучете се на каузата преку која веќе неколку недели се вложуваат напори да се сврти вниманието кон оваа тема. Дополнително еве уште некој корисен текст на темава:

- Амандман 1984 на Уставот на Република Македонија
- Повик за заштита на приватноста на граѓаните во Република Македонија
- #privatnost на Twitter
- Кратка анализа… на Хелсиншки комитет (doc)