Секако прв на листата е семоќниот Facebook. Не смее никој да испушти да се појави таму, сите се таму. И од тука тргнав во потрага да најдам дали постои опција да се дознае кој линкови сe најмногу споделувани на овој сервис.

Барав, барав, барав, се скапав впишувајќи различни комбинации на зборови во пребарувачот и ништо соодветно не се појави. Потоа си отидов на блогови кои знам дека се занимаваат само со една тема: Facebook, па таму си барав.

И коннечно си најдов. Насловот на постот е If Facebook’s All About Sharing, Why Won’t They Share With Me? блогот All Facebook.Читајќи го постов ми текна да појдам до страницата со официјални статистики за Facebook каде од темата која ме интересирање го најдов следниот податок:

More than 1 billion pieces of content (web links, news stories, blog posts, notes, photos, etc.) are shared each week

И толку, тоа е се. И по самиот наслов аспоменатиот пост се гледа дека исходот од потрагата беше негативен. Но еве некои интересни коментари на темава:

The Facebook API provides developers with access to a lot of information but one thing it doesn’t provide access to is shared items. Facebook must have a reason for that and the only thing I can think of is that they plan on eventually launching their own news product. Every social news site on the web doesn’t have close to the number of users that Facebook does.

Facebook grants developers access to those identities in the hopes that you ultimately grant Facebook access to (”share”) their activity data.

It’s by no means an unfair exchange but what would be more fair is if Facebook grants developers access to other shared information.

Isn’t that why the users shared the information in the first place? Instead it’s a one way track for user information and it ends at Facebook. Is that really a mutually beneficial relationship with developers?

Ова од комуникациска гледна точка ова значи дека Facebook нуди нови или малку видоизменети комуникациски процеси

1. Еден кон сите – ова еден се разбира сме ние индивидуалците внатре кои споделуваме со нашите пријатели
2. Сите кон сите – и пак ние, ама сега сме во групи, дискусии и слично и
3. Сите кон еден – каде се разбира сите ние му праќаме пораки на семоќниот

Како дополнително нешто кое ужасно многу ме нервира во врска со затвореноста и себичноста на сервисов е тоа што скорои да е невозможно референцирање на некоја дискусија или активност која се случува внатре во Facebook. Да, некаде може, но големдел од работите не е баш возможно, или едноставно да се споделат со надворешниот свет.

Како и да е. Муабетов е познат и немав намера да го дрвам за тоа, демек ко вовед го замислив. Муабетот ми е дека по истиот принцип во денешно време се донесуваат и одлуки при избор на политичката елита. А зошто би било тоа некако различно кога денес политиката и политичарите ги користат истите или слични алатки за промоција (читај продавање) како и производителите на прашок за перење. Промоцијата е пренесена на дискусии за финеси кои се често тотално небитни за политичката улога на потенцијалните властодржци. Ама пак ми забега муабетот. Друго ми беше зборот.

Интернет светов е досега најпогодното место каде може да се имплементираат вакви манифестации на препорачување. Уште од многу одамна (ова во интернет светот е пред повеќе од 5 години) на многу сајтови ги имаше оние копчиња за прати по имеил на пријател. Денес оваа практика е многу поразвиена и има цели сервиси кои го прават само тоа, служат како алатка за да проследите, препорачате некоја статија, вест, слика или видео до некој свој приајтел. Е ова е муабетот.

ShareThis е една од овие компании. Се наоѓа некаде при врвот (ако не и на самиот врв) во групата на ваквите алатки и нуди многу опции за вградување на трети сајтови со цел да овозожи брзо и лесно проследување, препорачување или споделување на некоја информација со помош на голем број трети сервиси кои пак во самото срце ја имаат оваа намена (кајмак.от, дигг итн). Е сеа…

Ужасно долг испадна постов. Да пресечам. Еве го спојувањето. Политика, споделување, препорачување и ShareThis:

Си смислиле момциве да направат листа со бројот на препорачани написи кои ги вклучуваат американските претседателски кандидати и нивните заменици. Листа ја обновуваат на секои два часа и на неа како што може да се види убедливо води тандемот McCain/Palin. Детали тука: Election 2008 Sharing Activity

Е сеа, ако се тргне по логиката за донесување на одлуки според препорачување и споделување може да се постави основно соменвање и во оваа работа. Но не може да се избрзува со заклучоци туку така зошто немаме поим кој тоа на кого препорачува. Што значи, еве убава статистика, уште една од многуте. Како и скоја друга служи за задоволување на старсти :) и џилиткање.

Што мислиш има некоја релана вредност ваква статистика или не?

Еве го мотивот. Во вчерашен Вест има два вакви наслови

Странци ни ја кројат историјата-филмови, па мастурбирал пред децата

Милошоски се надева на датум за преговориаа со метли

За после неколку консултации и конечно проверка во печатеното издание и останатите наслови да сфатам дека ова е микс од:

Странци ни ја кројат историјата + Им пуштал порно-филмови, па мастурбирал пред децата

и

Милошоски се надева на датум за преговори + Македонци протестираа со метли

Да бидам искрен во првото читање ги барав метлите на Милошоски и перверзниот странец, ама за жал не ми успеа.

Фала Сеад ;)

Првиот совет, ми беше да се направи група или профил на соодветниот сервис и таму да се стават сите клипови спомнати во печатената веризија, па да се препрати читатлот таму, тие адреси се секогаш полесни за памтење и препишување. Тоа е повторно возможно, но тогаш не ми текна за еден вид сервис кој постои одамна на интернетов. Скратување на линкови, односно пренасочување.

Јас прв пат го дознав од Marcel Mars на една работилница во Метаморфозис, и искрено имав заборавено се до денес кога го прочитав текстот на PressGazette.co.uk – Putting web links in print? Size really does matter…

Here’s the problem. You need, for whatever unavoidable reason, to include a web link (aka, properly, a URL) in a story for print. But the link is horrendously long – it spills over one, two lines, and you know that anyone who tries to type it in from print is bound to get it wrong. What to do?

Нормално решение е еден од многуте серви на интернет кој бесплатно ја нудат оваа услуга. Еве една таква листа на сервиси: Listing of URL redirection services. Една од причините зошто треба и едно интересно решение:

So, 18-character URLs for anything. It even works for YouTube links, which are very easy to mistype because they use both 0 (zero) and O (capital o), and 1 (one) and l (lower-case l), which are easy to mistake.

Redirection can get addictive, but it’s a fabulously easy thing to use, once you’ve got used to it (I’ve written a routine for InDesign which replaces a highlighted URL with its tinyurl form – we use it all the time at The Guardian). And for readers, it’s a good way to bridge the gap between print and web.

Она што мене ми падна на ум читајќи ја оваа информација, е зошто во весник да ставате линк со туѓ бренд, со туѓ домејн. Зошто еден Гардијан да не инвестира малку труд, не верувам дека е којзнаес што, и да си направи ваков систем во рамнките на својот домејн, па така место tinyurl.com/ygv8bt во весникот да стои guardian.com/ygv8br ?

И на крај еве уште една фина работа за олеснета комуникација, овој пат ако сакате да пренесете линк или некој текст кој треба да се сурфа/чита на мобилен. Станува збор за QR Code, овде може и вие да направите, ама за ова повеќе во некој следен пост :)

Уште еден линк:
Informal survey of the competitive Web Sites That Shorten Long URLs

Еве еден интересен напис кој може да ви го расположи денот:

Десет начини како да се уништи Земјата

се надевам дека нема да се најдат некои Brainiacs помеѓу читателите на овој блог па да се обидат да тестираат некоја од опишаните методи :-)

• 2006 advertising numbers for media shows familiar story: Online is sucking up all the growth
  Rebuilding media
• Newsroom Integration in Latin American Newspapers
  Innovation..
• US: State of the News Media 07 – digital journalism
  Editrosweblog
• Early sketches for the reinvention of the journalism production process
  Editrosweblog

• Newspaper sites criticized for publishing inappropriate comments
  (cyberjournalist.net)
• On four types of moderation…
  (everythinginmoderation.org)
• Top 100 Web 2.0 Sites
  (web2magazine.blogspot.com)
• Vlogging with German Chancellor Angela Merkel
  (blip.tv)
• mojfilter.com ist TOT!
  (plagij.at)

Доста е за денес, до некоја следна прилика.

Ве препраќам таму:
Феномен: Шпански серии

А collection of essays written by 22 digital media designers, editors, artists and producers who come from various backgrounds including journalism, art, gaming, academia, activism, and design

D I G I T A L T H I N K“

These are their thought and ideas on conceptualizing digital content, what makes digital storytelling different from legacy media, how new tools for crafting stories are changing content forms, or what still needs to happen to fully realize the development of this fourth medium.”

НАВИСТИНА има одлични текстови, а и дизајнот на проектчево е многу ОК. Вреди да се посети во секој случај.

За оние помрзливите еве директни линкови до оние текстови кои мене ми се допаднаа:

Designing Expirience
The Age of Citizen Journalism
Blog Obsession
Digital Story Early Adopters

Сите погоре се PDF документи со мала големина. Сакав да ставам и мала сликичка од сајтот ама Photoshop-от ми откажа послушност :))