Центар за нови медиуми во акција

По повод 10 годишнината од постоењето на Младински образовен форум (МОФ), двајца членови од Центарот за нови медиуми, Дарко Булдиоски и Анастас Вангели учествуваа на дебата на тема: Новите медиуми ќе ги победат традиционалните. Дарко и Анастас беа афирмативниот тим додека Борјан Јовановски од А1/А2 и Владимир Галевски од Форум беа тимот кој ја негираше тезата.

Уште на самиот почеток Анастас дефинираше што за нив значи победат: „Победата на новите на традиционалните медиуми не значи дека телевизијата, радиото и весниците ќе исчезнат како форми, туку дека ќе мора да се прилагодат на новите услови во медиумската екосфера наметната токму од новите медиуми.“

Аргументите со кои настапија Дарко и Анастас беа следниве:

1. Новите медиуми ги победуваат традиционалните затоа што се похумани по својата форма. Новите медиуми се управувани од сите нас и се на сите нас, додека традиционалните медиуми се во рацете на избрана елита и за влез во нивниот свет постојат многу повисоки бариери. Затоа традиционалните медиуми се приморани да се отвораат или во македонски услови допрва да се отворат.
2. Новите медиуми ги победуваат традиционалните затоа што се попродуктивни. Кај традиционалните медиуми содржината ја создаваат ограничена бројка на луѓе, додека кај новите медиуми големиот број на корисници се оние кои создаваат содржини. Пример: На YouTube за неколку месеци се качува содржина која е повеќе од тоа што било прикажано на ABC, CBC и NBC заедни во последниве 60 години.
3. Новите медиуми ги победуваат традиционалните медиуми затоа што се целосно прилагодливи на потребите на публиката. Кај традиционалните публиката е оставена со ограничен избор, а воедно и пасивизирана. Кај новите медуми пасивноста е сведена на минимум, секој сам ги бира содржините кои го интересираат со што се минимизира можноста за досада, на пример интервјуто на премиерот од 3 саати може да го прегледате за 5 минути, а доколку ништо не ви се допаѓа имате можност самите да ги креирате содржините.

Заклучок кој го даде Анастас на крајот од својот говор предизвика и најголема реакција кај публиката изнудувајќи аплаузи: „Ние веќе може да говориме дека новите медиуми им ја имаат свиткано раката на традиционаланите медиуми туркајќи ги кон забрзано трансформирање.  На крајот на краиштата Форум ќе мора (м.з. Владимир Галевски е од Форум) многу повеќе да се потруди за да си го оправда името во дигиталниот свет, а Борјан ќе си остане на фреквенциите на А1 максимум 2. Од друга страна пак додека трае дебатава само Мите, сподели неколку фотографии, видеа и твитови.“

На ова следуваа аргументите (м.з. повеќе нафрлени мислења отколку структурирани аргументи) на негативниот тим изнесени преку Борјан. Тој призна дека новите медиуми чепкаат теми кои што традиционалните медиуми не ги разработуваат, но дека никаде не биле цитарани што значи дека содржината на новите медиуми не е доволна квалитетна. Вториот аргумент на Борјан всушност беше само една бројка која укажуваше на тоа дека луѓето се уште најмногу се информираат од телевизијата, околу 70% додека YouTube се уште било играчка.

На ова Дарко одговори дека е вистина дека содржините од новите медиуми малку се цитираат но тоа не е поради тоа што не се квалитетни туку затоа што традиционалните медиуми одлучуваат да си ги преземат во целост без при тоа да наведат извор. Наведи неколку примери од домашната блогосфера и некои регионални и меѓународни примери.

После ова следуваше говорот на Галевски кој повеќе беше предупредувачки да не се заборавиме и оттуѓиме едни од други поради новите технологии.

Поради тоа што на твитер ме запрашаа да објаснам зошто сум рекол дека Дарко и Анастас победија еве го моето образложение:

1. Структуирани аргументи кои се движеа во рамките на дефиницијата кој ја дадоа на самиот почеток.
2. Недоволно организирани напади на негативниот тим врз аргументите на афирмативниот тим без притоа да дадат свои сопствени аргументи кои подоцна ќе требаше да ги побиваат афирмативците.
3. Афирмативците работеа како тим, додека негатвиците имаа индивидуални настапи и нафрлања на мисли.

Разните генерации на медиуми, во сите фази на својот развој, имаат црни петна кои некако ја затемнуваат нивната позитивна улога во општеството. Согледувањето на овие недостатоци е важно за да во следните чекори на развој тие евентуално се надминат.

Како едно од поважните нивоа за вакви согледби, може да се спомене економското рамниште. Низ таа призма, секоја претходна генерација имала недостатоци, што е во ред, и треба да се има разбирање, но проблемот е што маркетиншкиот развој не ја вклучувал димензијата на отстранување на недостатоците на претходните генерации. Иако самите форми на рекламирање се мултиплицирале, сепак клучните недостатоци некако се провлекуваат. За што станува збор?

Во претходните генерации на медиумите кога доминирале печатените форми, весници, списанија, билборди, паноа, вградената аномалија на маркетиншкиот модел е логиката на рекламното презентирање која охрабрува НАПАДНОСТ и агресивност врз сетилата на целните групи и потенцијалните потрошувачи. Што повеќе има места и форми каде можат да ве „нападнат“ со своите рекламни пораки, тоа подобро, а и поскапо за оној кој се рекламира. Моделов е доминантно КВАНТИТАТИВЕН и некако мене ми наликува на моделот на „прскање бубачки“: што повеќе напрскаш, и на слепо ако треба, поголеми се шансите дека ќе засегнеш поголем број од нив. Делење летоци, брошури, предизборни летоци по поштенски сандачиња и слично, се дел од оваа квантитативна пракса која својата нападност не успеаа да ја артикулира на некој поефикасен начин.

Следната генерација електронски медиуми, водена по логиката на квантитативното рекламирање, повторно претежно се базира на бихејвиористичко-павловистички принципи и стратегии, комбинирано со психо-анализа, a самата нападност како стратегија ја заменува или надградува со методот на ПРИНУДУВАЊЕ. Значи, те подбуцнува (преку тизери) да следиш тв или радио програми, и откако ќе ја развиеш навиката кон тие содржини, те принудува да ги следиш маркетиншките содржини додека не продолжи она за што всушнсот и си седнал пред телевизорот. Во основа се работи  за принудување, па иако има и други кои мислат поинаку, сепак разголените цицкасти тела и вицкасти реклами се средство кое треба таа принуда да ја затскрие и маскира.

photo by Hubspot.com

На рамниште на новите медиуми, работите се менуваат, но ни приближно во „револуционерна“ мера во која ние тоа би го очекувале. Револуцијата се случува на други нивоа, додека на ниво на маркетингот сѐ уште сме сведоци на еден вид социјални експерименти, а успешната формула ниту од далеку не е пронајдена. Во најновата генерација маркетиншки стратегии се соочуваме со друга системска фалинка, која обидувајќи се да ја намали квантитативната компонента, да ја одбегне слепата нападност и принудување, завршува со кoмбинирање на суптилни форми на нападност, принудување и онака форте удира со ИНТРУЗИВНОСТ како модел кој само ја продолжува низата на маркетиншки аномалии.

За да биде оваа тековна пракса појасна, обид за сликовит пример: замисли седиш со своите другари по партија „баскет“ пред својата зграда и си правите неврзан муабет, прилично непретенциозен, и одеднаш на вашата клупа, тотално непоканет приоѓа агент кој продава правосмукалки, па ти разврзува муабет, не те ни прашува дали може да ви се обрати, ти му викаш оди, он се опира, и мораш да бараш кај е копчето „close“ или пак истото кога ќе го најдеш ќе треба 3-4 пати да го кликнеш, а можеш да добиеш и бонус, т.е. да ти се појави ново прозорче.

Преминот од квантитативни кон квалитативни маркетинг модели се развива, но мошне бавно (на пример еден прилог за тоа е „behavioral marketing“-от за кој Дарко пишуваше во постот „Defend the Integrity of the Internet“ и кој не е баш репрезентативен за позитивен развој, во таа смисла), што за мене лично е прилично под нивото на развојот на другите нивоа каде сѐ задираат новите медиуми. Логиката на потпирање на претходни или традиционални методи, со сменета форма, се покажува како неуспешна, или недоволно успешна, па во дискусиите и дебатите на овие теми ќе сретнете сѐ повеќе скептични текстови и аналогии со „Internet  Bubble“ периодот.

Ова е визијата на Хрвоје Цирквенец за иднината на медиумите во Хрватска:

Видеово го најдов благодарение на денешната одлука, сепак, како главен извор на информации да му се вратам на RSS ридерот. И таму, ОП, пријатно изненадување: постар пост на Лариса (@LaMediamix) со ова видео и следниов текст.

Hrvoje Cirkvenec (za koga sam na Google našla da je autor verskog portala “Križ života“) napravio je ovu You Tube prezentaciju o viziji novinarske i medijske budućnosti u Hrvatskoj. Ovaj hrvatski verski medij se već dovoljno dobro snalazi na netu pa za njih ne moramo da brinemo, a pretpostavljam da ni finansijski aspekt nije problematičan…

Значи ајде уште еднаш прашањето: Која е твојата визија за иднината на медиумите?

Во неколку преписки и разговори францускиот книжевник Алберт Ками (Albert Camus) им се обраќа на своите пријатели со идеја да почне да печати весник. Но, според неговите планови, тој весник никако не би бил како вообичаените печатени весници од неговото време.

Според идеите на Ками, овој весник би излегувал неколку часа откако во продажба ќе отидат сите други весници и би пишувал за самите весници, за што тие пишуваат, како пишуваат, кој новинар со каква агенда ја напишал својата најнова статија, додека самата редакција според утврдени формули би пресметувала процент на вистина во самите весници.

Изгледа помалку наивно од оваа перспектива, но самата идеја доловува една тема кој е важна во извонредна смисла и во нашиве транзициско-интегративни времиња. Никој повеќе не ги анализира медиумите на дневна, содржајна, свежа форма, на оној начин кој ќе ви помогне да ги декодирате спиновите, дезинформациите, шпекулациите, л’жгите, клеветењето и слични доминирачки аномалии на нашиот медиумско-комуникациски систем.

Новинарите не го прават тоа, мошне ретко, од јасна причина што не сакаат да ги откриваат „дриблинзите“ на својата професија, академско-интелектуалната елита има побитни работи од ова (на пример тезгарење по разни факултети), влијанието на регулаторите се сведува на формални соопштенија, апели и слично. Тука некаде завршува приказната. Тук и там ќе се појави по некој научен труд, но прилично застрен во однос на својата актуелност, и тоа е тоа. Сите знаеме деке крупни работи не се во ред, сите сме скептици, но на содржинско ниво на дневен план сѐ останува на истото.

Свеста за медиумско образование во едукативниот систем се развива пребавно.

Во земји како нашава идејата на Ками би била извонредно решение, како крајна мера и очајнички обид да се раздвижи критичката свест на јавноста.

За среќа новите медиуми и платформи им даваат на самите корисници и простор и поттик да го прават тоа неформално, и може да се каже дека на тој план нештата се најразвиени и најсветски, ако сакате.

Минатата година возејќи се со кола, и слушајќи Равел радио, во една ситуација се извадив од памет, се збунив и не знаев што се случува околу мене, сериозно. За после некоја минута да сфатам дека на Равел во емисијата “Време на вино и сеќавања” имало дел кога пуштаат вести или радио емисии на мк (не се сеќавам точно) од некоја далечна година, и потоа треба демек слушателите (секој за себе, без јавувања) да погодат за која година станало збор.

Е во една таква ситуација јас се извадив од памет, зошто ми се причини дека нешто е како да се сега, ама некои работи не ми изгледаат логични. Како и да е за некоја минута сфатив и се смирив. Морам да признаам чувството беше навистина чудно.

Може оваа не била радио програма која имала за цел да ја изманипулира публиката, но верувам дека не сум јас едниствениот, на кој барем за момент реалноста му била дистрозирана од некој медиум.

Вчера еден ваков, но однапред смислен пример разбрав дека се случил во Чешка во Јуни минатата година.

Seeing a familiar mountainous landscape blow up amidst a nuclear blast, while watching a weather report on TV, can certainly lead to a panic outburst.

This is what Czech viewers witnessed last June. The group of radical artists, members of the Ztohoven collective, who caused the disruption, are to be put on trial and could face up to three years in jail. …EditorsWeblog

Нормално ваква “гиковска” вест си го нашла своето место на BoingBoing каде била објавена во Јуни, за разлика од останатите медиуми каде е објавена дури сега кога се најавува казна од 3 години затвор за организаторите. Детали за тоа како била изведена оваа манипулација не се наведени, но како организатор се наведува Чешкиот уметник Roman Tyc, човек кој како дел од друг негов потфат усепал да замени дел од уличните семафори и да постави стакла со “друга” содржина.

Со помош на Новица, продолжив синоќа да читам на оваа тема. Патот ме одведе до првата ваква медиумска манипулација изведена уште во 1938 година: War of the Worlds, And The Invasion from Mars на Orson Welles

The ability to confuse audiences en masse may have first become obvious as a result of one of the most infamous mistakes in history. It happened the day before Halloween, on Oct. 30, 1938, when millions of Americans tuned in to a popular radio program that featured plays directed by, and often starring, Orson Welles. The performance that evening was an adaptation of the science fiction novel The War of the Worlds, about a Martian invasion of the earth. But in adapting the book for a radio play, Welles made an important change: under his direction the play was written and performed so it would sound like a news broadcast about an invasion from Mars, a technique that, presumably, was intended to heighten the dramatic effect.

As the play unfolded, dance music was interrupted a number of times by fake news bulletins reporting that a “huge flaming object” had dropped on a farm near Grovers Mill, New Jersey. As members of the audience sat on the edge of their collective seat, actors playing news announcers, officials and other roles one would expect to hear in a news report, described the landing of an invasion force from Mars and the destruction of the United States. The broadcast also contained a number of explanations that it was all a radio play, but if members of the audience missed a brief explanation at the beginning, the next one didn’t arrive until 40 minutes into the program.

Овој настан намерно или не, го означил почетокот на медиумската манипулација, чии сведоци сме сите ние секојдневно. Моќта на медимуте со време се зголемувала и плус сега не е само радиото туку и тв и интернет, и целиот екосистем бара една покомплеска стратегија за манипулирање. Ми се чини дека токму заради полесно манипулирање сега има толку малку големи газди и толку многу контрола во само неколку големи медиумски куќи ширум светот.

Како и да е, ние сигурно ќе живееме уште некое време во време на симулација а како некаков ако може да се каже заклучок или утеха ќе го ставам завршниот пасос на тексот: The Rise and Fall of Mediatized Reality in the Age of Radio, (на Хрватски: Uspon i pad medijske realnosti u dobu radija) на Томислав Медак, од каде јас го презедов предолгиот наслов на постов.

The realization that all political reality is a mediatized reality that has become general knowledge through this hoax, brings, however, a very uncertain gain, as it is wrought by an internal paradox. That is, although we are aware that the mediatization, mediatic mediation, makes this reality hackable, we over and over fail to recognize the simulation. The reason is: the more a medium becomes true to reality, the reality itself becomes less true. And this insight into the increasingly trustworthy simulation of increasingly untrustworthy reality, emphasized also in Orson Welles’s concluding words: “we have annihilated the world before your ears”, after its emergence in the age of radio, will become total come the age of televised image.

А што се однесува до “Време на вино и сеќавања”, немојте да се паничите ако слушнете дека другарот Тито ви ги честита Божиќите прзници ;)

Веќе подолго време дент го започнував со Равел радио, поточно со вестите на DW, но тоа не ми го разубавуваше денот, воопшто, напротив, не сакам вести. Но, веднаш по нив, токму оние 5 минути кои секој ден ги каснам на работа ми го правеа денот. Првите 5 минути во кои најубавиот радио глас ми/ни посакуваше добро утро.

Е нема веќе, штета.

Радиото беше првиот медиум кој ме маѓепса. Моите први, директни контакти со некој медиум беа токму во радио. Има некоја магија околу овој медиум. После подолго време повторно ова фино чувство ме облеа пред некој месец кога заедно си Мите бевме гости во една ноќна програма во првата програма на Македонското радио. (повод беше блог конференцијата)

Муабетов ми е: ако по некоја логика овде во МК се следат светските трендови (што за медиуми не знам колку е така) тогаш би требало сите љубители на радиото да се загрижат. Некои аналитичари и истражувачи повторно пласираат смртни закани за медимиве, овојпат радиото е на мета.

“Internet radio, satellite radio, podcasting, high-definition radio and mobile audio services are revolutionizing a radio industry that had remained virtually unchanged for a century,” said Ben Macklin, eMarketer senior analyst and author of the new report, Radio Trends: On Air and Online. “Traditional radio is rapidly being subsumed into a new, broader sector called ‘audio.’” …Е-Marketer

Има таму и табели, и графикони и разно разни бројки и предвидувања, се разбира за Америка, не за нас, ама веќе ми се здосади од вакви анализи. Вистина и кај веснициве се намалуваат приходите од реклами на сметка на интернет рекламите ама пак истите компании, да не речам газди владеат и таму, така да пак тие ги земаат парите. Прашање е само на време колку брзо тие богати и моќни чичковци ќе решат да навлезат во нови води. Е сеа нормално малку ќе се потепаат меѓу себе, кој подобра позиција да зафати, ама ништо ново.

Патем, едно прашање: Што мислиш, за колку време во Македонија ќе се случи некоја поголема медиумска куќа или слично да купи некој сајт или онлајн бизнис/сервис?

Technorati Tags: internet, radio, media, podcasting, satellite, audio, eMarketer.

„Процесот на трансформација на јавните локални радиостаници да се сопре, а овие информативни куќи да бидат повторно дел од јавниот сервис, побараа 29-те радиодифузери вчера на прес-конференција во Велес“. Очигледно не се сите во македонскиот медиумски простор воодушевени од плурализмот, либерализацијата, приватизацијата и сличните пропратни процеси во медиумската сфера. Особено кога средствата за одржување ги нема, а вработените и локалните одговорни се подготвени да работат за една, ете „гола“ егзистенциичка и да известуваат како и да треба на некој кој ќе ги додржи на работа:

-Станува збор за 29 локални радио станици, кои согласно со законот за радиодифузна дејност од 1997 година (член 92) имаат статус на „јавни радиодифузни претпријатија“ кои вршат дејност на локално ниво. Тоа се радио станици со повеќедецениски „стаж“ во радиодифузната сфера. Прва во етерот се појавува Радио Битола (1950), потоа Радио Прилеп (1952), Радио Кочани (1954), Радио Гевгелија (1956), Радио Охрид (1957) и.т.н….

Основен извор на финансирање на радиостаниците (досега) е радиодифузната такса од која се покриваат од 50 до 70% од давачките. Потоа следат рекламирањето и цубвенциите од државата, а некои обезбедуваат субвенции од општината, донации и спонзорства….

Кавадарци добива 10.000 денари месечно, Пробиштип 12.000 и ослободување од комунална такса, Неготино 20.000 денари за 2005 година, Делчево 50.000 денари за 2005, а за 2006 г се предвидени 300.000 денари кои не се доставени. На Радио Штип за 2005 му се одобрени 1.200.000 а исплатени 530.000 денари. Радио Битола за 2005 има добиено 150.000 денари.

Шопар, В (2006) „Состојбата во јавните локални радиодифузни претпријатија“

Со јавниот оглас дел од локалните радија се продаваат од 300 до 5.000 евра, со тоа што долговите за неисплатени плати, придонеси, сметки за струја, телефон и вода стигнуваат и до 5 милиони денари.

Од нашиов локален контекст станува јасен глобалниот принцип зошто „демократијата“ и „плурализмот“ се неодржливи без развиен капитализам. Се демократизира она што носи приходи, а она што е финансиски неодржливо го снемува од мапата на медиуми. Впрочем, на таа линија можат да се направат паралели и со последните глобални трендови и процеси:

David Lazarus, Web 2.0 is all about the money.

Нема ништо да коментирам, мрчам, иронизирам, дрндам, солам, трујам, звоцкам, распливнувам, само ќе се обидам телеграфски да ја џитнам темава у блогосферава:

Програмскиот колегиум на Македонската телевизија заседаваше вчера заедно со в.д. уредникот на првиот сервис на МТВ, Татјана Стојчевска, откако извршниот директор Борис Ставров пред неколку дена потпиша договор за емитување на серијата „К-15“ на националниот јавен сервис и најави уште неколку приватни проекти…

Ова е реакцијата на Програмскиот колегиум на Македонската телевизија: „Колегиумот на Македонската телевизија треба да одлучува каква ќе биде програмата на јавниот сервис, а не извршниот директор Борис Ставров или советникот Сајовиц. Тие не треба да прават упади во програмската шема без да имаат мислење од Програмскиот колегиум на првиот сервис на Македонската телевизија и не можат да набавуваат филмови и серии. Македонската телевизија не смее да дозволи и понатаму да биде профитерска куќа за одредена група луѓе, ниту пак во јавниот сервис да се создава база за да по еден или два месеца да се прогласува технолошки вишок“…Програмскиот колегиум вчера соопшти дека дал начелна согласност за договорот со „К-15“, но немале увид во финансискиот дел од договорот. Затоа изразуваат сомневање во финансиската оправданост на договорот и тоа во време кога Македонската радио-телевизија нема елементарни услови за работа.

Не, сепак не можам да додржам и ќе коментирам :) Изгледа дека некој во јавниот сервис повторно се загрижил за програмската шема по некоја волшебна коинциденција тогаш кога не се разбрале добро околу парите. Патетика. Кој знае кај ќе беа сега Словенците, Хрватите и Босанците вака да си ја чуваа програмската шема на јавниот сервис. A на нашата државна сателитска докумeнтарец од 1975 за Свирипичино, а потоа студиски концерт на Калиопи од 1983 (must see TV :).

Во сосема неврзана вест следниот линк:

Експертите предупредуваат за исчезнување на ретките видови говеда

Скопската ТВ SkyNet веќе некое време емитува филмови од домашна продукција. И навистина, иако ретко гледам тв, изминативе недели се почесто, она време кога сум пред тв гледам од овие филмови. Одамна ги немав гледано Австралија, Австралија и Оган, а ми се онака ептен јаки.

Како и да е, инспирација за постов ми беше едена сцена од филмот Среќна Нова ‘49 каде едено дете, не се сеќавам кој точно беше имаше реплика со оваа соджина:

„Радиото е огледало на животот”

Толку, не дека немав чуено варијации на оваа тема, ама онака ми се бендиса и ептен ми ја долови ситуацијата од тогаш. На ова мора да се додаде дека низ филмот континуирано се слушаа делови од вести и сл. радио програма кои ептен ја дополнуваат ова реплика :)

Technorati Tags: Среќна Нова ‘49, Среќна Нова, Среќна, Нова, ‘49, филм, Столе Попов, Македонија, кинотека, movie, film, Stole Popov, Happy New Year, macedonia.