К О М У Н И К А Ц И И

Кога се спомнуваат рекламните стратегии, и начините на кои тие се детектираат и дешифрираат, како што беше спомнато во некои постови овде, многу е важно да се спомне дека рекламата си дозволува да се само-критикува, само-пародира и само-моделира, на начин кој сигнализира дека правилата и нормите во правење реклами се мошне флудини и менливи.
Како една од техниките кои рекламите ги експлоатираат беше спомнато ангажирање на познати ликови кои треба да не убедат со својот авторитет, реноме или емоции ки ги врзуваме кон нив во она што тие го застапуваат. Како во рекламите се може да биде предмет на „креативно“ преосмислување, така и ова правило и нејзиното деконструирање послужува како основ за правење рекламна кампања на „Geico“:

Постов е надополнување на постот на Сеад (Засвири уште еднаш Сем, жити мајка) каде тој се обиде да даде некои одговори на скетпичните прогнози/анализи на Сем Вакнин. Случајно, веднаш по читањето на тој пост го гледав последното видео на влогот на Howard Rheingold кое не кажува некои ексклузивно нови работи, ама сепак кратко и јасно ја појаснува сегашната и идната состојба на релација медиуми, социјални медиуми и општество обајснувајќи зошто тој решил да држи курс за social emdia користејќи social emdia. Еве го видеото:

Не се Грузијците и Русите единствени кои си играат интернет војна. Според народната „видела жабата”…. и ние (т.е. нашите медиуми) во период кога „баз” збор е интернет војна побрзаа да пласираат актуелни вести од слична тематика.Но, ајде од почеток. Прво мал вовед во еден убав термин кој го дознав пред некој ден: Social Hacking

ll social engineering techniques are based on specific attributes of human decision-making known as cognitive biases. These biases, sometimes called “bugs in the human hardware,” are exploited in various combinations to create criminal attack techniques.” …Wikipedia

Овој термин и ваквите активности датираат од поодамна, кога блогосферата не била толку развиена, немало социјални мрежи и еден куп други сервиси со предзнакот social media. Можностите во денешно време да се направи ваков тип на хак се големи и многу тешко предвидливи и се разбира потоа тешко се санираат. Еден неодамнешен настан на тема Русија - Грузија буквално го илустрира овој процес. За настанот пишуваше Светлана Годкова на Profy: Russian Bloggers Are As Powerful As Russian Hackers. Накратко:

CNN на некоја своја статија ставиле анкета со да/не прашање: „Дали мислите дека Руските акциии во Грузија се оправдани?”:  1) Да, тоа е мировна мисија и 2) Не, тоа е инвазија.

Веста за оваа анкета пропатувала екстремно брзо низ руската блогосфера со порака да се појде таму и да се гласа за првата опција. Резултатот понатаму е јасен, нели.

Е сега да се префлиме на домашно тло. Време денес објави, а Нетпрес ре-објави за напад на грчки хакери на некоја интернет страница (за која нели, стандардно линкот никаде го нема).

Националистичка војна меѓу Македонија и Грција се води на голем број интернет-сајтови и блогови. Се пишуваат содржини полни со омраза и двете страни си упатуваат погрдни зборови и пцости. Грчките хакери одат и дотаму што напаѓаат македонски интернет-страници и на нив ставаат националистички пораки.

Фино, се е тоа лошо нели, но текстот не ги одвојува блогерите и хајкерите прецизно па може да се добие впечаток дека тие се блиски или исти. Во секој случај, поголемиот (или поважниот) дел од текстот кој ја опишува приказната за (зло)употребата на Knol и YouTube што претставува класичен пример на Social Hacking.

Очигледно ја губиме (и) оваа војна со Грците. Дали во прашање е бројноста, мотивираноста или нешто друго не знам. А може нашата блогсфера и не е толку развиена или активна на тоа поле. Во секој случај современата комуникиација носи нови предизвиции и пресметување на ризици. Knol ја форсира авторската страна на текстовите и тешко дека некој ќе успее да влијае таму, преостанува само да се појде таму и да се пишуваат други статии кои ќе ја промовираат „нашата” вистина.

Држејќи се до светлото дело на Делчев заакавме по киберсферата на тема Олимпијада и засведочивме воа, т.е. како се одвиваат културните натпревари на маргините на спортските:

Red iza mene na odbojci sela je Amerikanka, a sa malim zakašnjenjem na slobodno sedište do nje uglavila se i njena drugarica. “Who’s playing, Brazil against Siberia or Serbia (Ko igra, Brazil protiv Sibira ili protiv Srbije)?”, pita ova druga prvu.

Nisam mogao da se suzdržim, toliko neznanje ume da boli. Izbrojao sam brzo u sebi do tri da ne eksplodiram, pa se okrenuo i ljubazno, najljubaznije što sam mogao u tom trenutku, uleteo kontrapitanjem:

“Nije valjda da ne znaš gde je Srbija?”

Расплетот и наравоучениоето на изворот на оваа репортажа :)

Денес браузајќи низ македонската интернет регија налетав на Сем Вакнин (Sam Vaknin), и ми текна дека пред некое време букмаркирав еден негов текст. Некако не присобрав време да го искоментирам неговово писание на тема Web 2.0, но штом ја видов линкуванана преписка си викам зошто денес да на му го разубавиме денот на Чичко Сем и пак ние непродуктивните фиромјани нешто да промрчиме за неговите експертизи :)

Во статијата за „American Chronicle“ под наслов „The Demise of the Expert and the Ascendance of the Layman“ (Падот на експертот и подем на лаикот“) чичко Сем зборува за промената во академскиот и социјалниот релјеф на денешните општества во кои развојот на интернет комуникациите и веб 2-ка драстично го менуваат односот кон знаењето и учењето. Бидејќи Сем е омрсен експерт се разбира неговиот пристап е про-експертски, а се она што веб 2 го носи е негативно. Како и да е, се задржува само на негативните аспекти (елабрирани во текстот) на новите медиуми и како тие го поткопуваат знаењето и мегапроектот на рационализмот. Неколку поенти од Сема:

• An increasingly narcissistic culture that encourages self-absorption, haughtiness, defiance of authority, a sense of entitlement to special treatment and omniscience, incommensurate with actual achievements. Narcissistic and vain Internet users feel that they are superior and reject all claims to expertise by trained professionals.

•  The emergence of technologies that remove all barriers to entry and allow equal rights and powers to all users, regardless of their qualifications, knowledge, or skills: wikis (the most egregious manifestation of which is the Wikipedia), search engines (Google), blogging (that is rapidly supplanting professionally-written media), and mobiles (cell) phones equipped with cameras for ersatz documentation and photojournalism. Disintermediation rendered redundant all brokers, intermediaries, and gatekeepers of knowledge and quality of content.

• The first half of the 20th century was widely thought to be the terrible culmination of Enlightenment rationalism. Hence its recent worrisome retreat. Moral and knowledge relativism (e.g., deconstruction) took over. Technology obliged and hordes of “users” applied it to gnaw at the edifice of three centuries of Western civilization as we know it.

 Добро, пред и се, чичко (а може и вујко) Сем дамитибил еден конзервативен тип. Се разбира класата експерти кои со подемот на НМ (новите медиуми, не Нова Македонија) ги губат своите привилегии (читај приходи) имаат сериозна причина да го критикуваат „Новото Доба“ на разулавените маси наоружани со мауси. Како што и самиот спомна строгите рационални сциентифички прокети на 20-от век и неговото височество експертот имаа шанса и нивните рационални проекти завршија со: две Светски војни, Холокауст, Сталинизам, Студена војна, Неоколонијализам, Неоконзервативизам и слично. Бидејќи секој еден од овие периоди и настани имаат строго научни корени (Психоанализа, Марксизам, Биологизам, и сл.), мислам нормално е да се појават луѓе типа Дерида, Бодријар, Вирилио, кои ќе го разоткријат рационализмот и отворат простор за поинакви концепти: деконструкција, симуалации, супституции, јавност, Silent Majorities и сл. Без изненадувања тука, процесот кон веб 2 е природен.

Се разбира веб 2 има свои недостатоци, нашироко елаборирани, дебатирани, полемизирани, напаѓани и бранети. Многу од нив спомнува и ујче Сем. Како и да е, НМ имаат барем една предност: никој нема да ве отепа, прогони или избрка од дома заради својот придонес кон колективното знаење, Вики, и сл. Тоа е секако голем методолошки исчекор напред за разлика од експертскиот рационализам, кој полага право буквално и на живот и на смрт. Тој може да одреди кој треба и како ќе живее. Критиките на Сем се предумислени и пристрасни. Тој не зборува за прогресивната страна која НМ ја носат (демократизација, децентрализација, демонополизација на знаењето, дефлацијата на знаењето и информациите, и сл.).

Знаењето повеќе не е од типот „знаењето е чиста моќ“ кое го заштитува државата преку утврдени механизми од типот: позиција во општеството, приходи, привилегии, приоритетност, туку самото знаење денес е ставено на пазар, па она што им врши работа на луѓето добива приоритет како поважно знаење. Па така ако Фенг Шуи добие поголема подршка како важно и употребливо знаење, тогаш тоа ќе има поголемо значење од проучувањата на нанотехнологијата.  Примерот е контроверзен кон новиот концепт, но само ја отсликува промената, професорите повеќе не ги прашува што е најважно, туку колективот низ различни процедурални постапки (најчесто потрошувачка, или полемика како друга опција) одредува кое знаење е важно.

Судирот на концептите е навистина епски и разбирлива е нетрпеливоста помеѓу еден доличен експерт каков што е Сем и концептот на блогот да речеме, тоа е како судир на 100 Давидовци е Големиот Голијат: разлика небо и земја. Веб 2 никогаш нема да добие целосно признание од научниците, но јасно е дека признанието на науката не е нешто што пресудно ќе влијае врз судбината на НМ, блогот, паметните толпи, Вики, и сл. Опасностите од веб 2 се бројни, но предностите и шансите ки тој ги носи ги надминуваат оние за кои Сем пишува.