Најава:
По објавувањето на постот за T-Home се рекалмира на facebook, стекнав ново интернет приајтелче од Македонија. Имењакот Дарко е десетина (и повеќе) години помал од мене, ама е дете на т.н. интернеет генерација. Заглавило момчето во водите на интернет маркетингот и веќе некое време функционира на глобалниот пазар.
Денес ме замоли да направам мал експеримент. Да биде гостин блогер на комуникации.нет и да објавам негов пост на негова тема. Епа еве:
Гостински пост:
Трагично е. Кога на некој човек ќе му спомнеш правење пари на интернет, сите викаат: Еј тоа ли bux.to, кликаш реклами, да бе сум го пробал тоа ништо посебно не е.
Две прашања: Има ли некој овде слушнато за INFORMATION MARKETING? Продавање дигитални продукти? Помош: Мулти билионска индустрија е.
Многу луѓе немаат слушнато за ништо од ова што го спомнав. Луѓе кои сакаат да почнат да заработуваат на интернет.
Затоа е и постов, да им помогне на тие луѓе да почнат…со еден супер бесплатен сајт.
Ако ме прашаат: Дарко, ако имаш еден сајт да препорачаш на секој почнетник кој сака да почне да заработува на интернет, кој би бил тој?
Thirty Day Challenge е сајт чија цел е јасна: Заработи ги првите 10 долари на интернет. Зошто 10? Си забележал ли…повеќето сајтови кои ти нудат да заработиш пари се од типот: 2000 ДОЛАРИ ЗА 3 ДЕНА! ГАРАНТИРАНО!
Жими г**ов. Вистината е, ако беше лесно да се заработуваат пари на интернет, сите ќе го правевме тоа и ќе бевме богати. А тоа, како што гледаш и е очигледно, ова не е случај.
Вистината е, повеќето луѓе не заработуваат ни долар во првите неколку месеци. Така што 10 долари во првиот месец кога почнуваш е повеќе од голем успех! А има и една мала ствар што заборавив да ја спомнам…
Кога ќе заработиш 10 долари, се перцепираш себеси како “money maker”, личност што знае како да заработува. Ако можам да направам 10, зошто да не можам 100, 1000, 10.000, МИЛИОН?!?!?
Затоа топло го препорачувам сајтов на секој што сака да почне со ова. Јас лично имам другар од Скопје кој заврши ЕТФ (поздрав Војдан :) ) и кој наместо да се вработи и да зема просечна плата од 300 евра сега работи онлајн и зема 2000 месечно од CJ и Clickbank.
Ако имате дополнителни прашања, прашајте во коментарите, ќе гледам да одговорам на секој кој е заинтересиран.
Синоќа дур’ го гледав на К5 првиот дел од Харолд и Кумар и спокојно си грицкав грицки, оп, „брејкинг њуз“, Заев морал во „ќорка“, повеќе во вестите во 11ч. И како што обично бидува, држ-не дај. ќе ја пропуштиш веста што мора да ја чекаш саат време. Па ќе побараш на нивниот сајт, ништо, само бајати вести од сабота, а не оставиле ни јогурт на сајтот.
Па бараш на другите сајтови, прогледуваш нешто да не има на конкурентските телевизии, ништо. И си викаш, по толку труд бесплатни совети од сите страни и барање од публиката за
саглам сајтови на медиумите, ништо. Сајт колку да се имало, имал комшијата саjт, па и ја сум си клал еден. Да се види потенцијалот на самиот медиум, да се искористат можностите, да се комплементира телевизиската компонента на медимуот, и сл. ма нема шанси. Сега не е никој наивен, треба да има „дете“ тоа да го прави, во доцните часови, но ако има дете да ми пушти телоп-порака, па што е толку проблем на сајт да се ставело. Нејсе..
Единствено Утрински ја спаси честа ма медиумите и нè почести со навремени и прецизни информации. И видете ја (ова е со акцентска целост напишано :) дискусијата, тоа се вика да го почувствуваш пулсот на публиката.
Од текстот „Фраер мачо и убавка“ поткрепен со некои новопронајдени примери :
Начинот на кој комерцијалните субјекти ги упатувале своите пораки до публиката поминува неколку фази. Во почетоците, непосредно пред и по втората светска војна, трендот на рекламирање и огласување имал за цел на потрошувачот да му се наметне како доверлив член од семејството или од пријателскиот круг (Fraim). Рекламните пораки што доаѓале од нив биле едноставни, топли, директни и требале да бидат толкувани како пријателски совет на познати и блиски добронамерници. Оваа фаза во рекламирањето теоретичарите ја нарекуваат „информативна фаза“ бидејќи основна цел на рекламата била да се пренесе информација за производот кој се нуди.
Овој тренд на светска сцена почнува да се менува во педесеттите години на минатиот век, кога се преминува во следната фаза на рекламирањето, т.н. убедувачка или реторичка фаза. Рекламите почнуваат да стануваат покомплексни, а нивните пораки сé посуптилни. На различните генерациски и социјални профили им биле упатувани различни и специфични пораки. Р. Полеј (R. Pollay) ова го нарекува премин на рекламата од информативност во трансформативност. Имено, наспроти информацијата за понудениот производ, огласувачите почнале да ја нагласуваат ветената можност на производите да ги менуваат (трансформираат) животите на луѓето, да им ги менуваат навиките, начинот и стилот на живеење и слично . Исто така, некаде во овој период почесто почнува да се практицира и т.н „подсвесно рекламирање“ (subliminal method), според кое рекламните слогани, формите, бојата и останатите особености на продуктот биле пласирани како сугестивни форми за човечките желби.
Под овој наслов деновиве локалниот тинк-танкАналитика го објави својот последен од серијата информатори кој излегуваат редовно повеќе од една година.
Истиот е целосно на англиски, не е многу голем и е наменет за поширока публика, па току затоа и не навлегува многу во детали. Пдф верзија може да се преземе од сајтот на Аналитика или директно: Beyond Blogging:Macedonia: Exploring new media (pdf).
Иако политиката и политичката комуникација, се крајно неблагодарни теми, на самиот лог-он на овие теми луѓето најчесто се шифтаат на некакви поедноставиени алгоритми на размислување, кој, си со кого си, кого браниш, зошто човек пишува или се активира на таа тема, и слично, но од друга страна игнорирањето на политичката комуникација и реалност од своја страна е несериозно за некого кој сака да биде активен и корисен член на заедницата, така што и таа тема од време на време е неизбежно да се чепне :)
Малку е безвезе/безврска што политиката цица толку енергија од сите нас, но елем, како што спомнав погоре, холистичката логика на политиката per se (тенденцијата да регулира/контролира сé) неретко ја форсира самата комуникација во општеството.
На темава комуникација и медиуми во плуралистички и демократски општества ненадминат гуру сé уште е Ноам Чомски, па што и да каже човек секако е побледо од него, па најдоборо соодветно да се цитира :) Во еден од своите поскорешни текстови (How Propaganda Works in the West) во прилично едноставни црти опишува како пропагандата живее во денешните демократски општества:
На Запад, калкулирачкото манипулирање со Јавното мислење заради остварување на политички и идеолошки цели е далеку поефикасен систем отколку што е тоа наметната пропаганда во тоталитарните системи. Најголемиот успех на ваквата пропаганда е што всушност самата не ја забележуваме дека е пропаганда - или пак се исмеваме на помислата дека се работи за пропаганда. Гледаме со свои очи како се одвиваат демократски процеси: вжештени дебати за кои мислиме дека во секое време можеме да го
искажеме својот став, и мислиме дека затоа што постојат „слободни“ медиуми, на Власта ќе и биде тешко да сокрие нешто нечесно без некој да ја повика на одговорност. Американскиот модел на „социјална контрола“ е многу попрефинет, па заслужува ново име, Тоа повеќе не е пропаганда, се работи за еден вид „проп-агенда“, кој не се ориентира кон тоа што мислиме, туку на тоа на што мислиме (попатна белешка: јавно дебатирање за нешто за што немате практично влијание е практично тактика на оној кој го има практичното влијание, или гномското „кучињата лаат, караванот поминува“ Ова не е некаков обид да се обезвредни јавното дебатирање, кое секако е важно, но ако јавната дебата се сведува само на дебата без граѓански и политички мерки, акции, дејности, конкретни притисоци врз влијателните, таа на тоа се сведува, залудно трошење мегабајти).
Бистар начин да се држат луѓето пасивни и послушни е да се лимитира фокусот на прифатливи мислења, но во рамките на тој фокус да се дозволи „жива“ дебата - дури и да се поттикне покритичко или дисидентско гледање. Тоа на луѓето им дава чувство дека постои слобода на мислење, додека во исто време сите претпоставки на самиот систем се впрегнати кон лимитирање на фокусот на дебатата. Бидејќи на луѓето им е дозволено да зборуваат, тие што се при моќ подобро контролираат за што се зборува - т.е. контролираат што луѓето мислат. Еден начин за ова е да се создаде политичка дебата која оддава впечаток дека прифаќа и опфаќа многу мислења, но таа всушност се одвива и останува во тесни рамки. Мора да се осигурате дека и двете страни прифаќаат одредени претпоставки - и дека тие претпоставки се основата за функционирање на пропагандниот систем. Се додека луѓето го прифаќаат ваквиот пропаганден систем, дебатата е дозволена. Една од причините поради кои пропагандата функционира подобро врз образуваните отколку необразуваните е затоа што образуваните читаа повеќе и затоа се повеќе изложени на пропаганда.
Пред некој ден повторно го гледав „The Bee Movie“ и кога човек го „чита филмот“ како политички трилер, а не комедија :) ептен е интересен од причина како човек може конструктивно да размислува против системот кој го контролира и како да бара подобри компромиси во него или пак ако нема компромиси да го напушти самиот систем. Како и да е, во тој дух на фауно-центрични алегории за нашата реалност, поентите на Чомски можат да се сублимираат на следниот начин: тоталитарниот систем наспроти демократскиот систем се разликуваат единствено по тоа како ги контролираат луѓето, т.е. се сведуваат на разлика на „систем на синџир“ и „систем на трло“:
Во системот „синџир“ си прилично ограничен, стегнат и врзан, и ако „лаеш“ ќе добиеш по муцката (а може и појќе од тоа), а во системот „трло“ можеш да трчаш, да бекаш, мека, маваш (умерено), но сепак остануваш во трлото.
Што се однесува на домашен план, мој став е дека навистина живееме во вистинско демократско општетсво со сите негативности кои тоа ги носи: доминација на капитало-дршците и нивна контрола на медиумите, поткупливи регулатори на медиумите и комуницирањето, проп-новинари, медиуми кои не се медиуми туку гласници или на партии или на капиталодршци, новинари кои се автоценурираат, естаблишменти кои не жалат пари за перење мозок на јавноста, не жалат да дадат пари за консултанти кои постсоцијалистичкиот ситем на контрола ќе го трансформираат целосно во децентрализирана системска демократска контрола, како што за тоа погоре зборува чичко Ноам. Среќна Нова 2009!
